________________
૧૫૪
નમસ્કારમંત્રસિદ્ધિ
રમણીય ઉદ્યાનમાં સમવસયાં. તેમાં ત્યાગ અને વૈરાગ્યથી. વિભૂષિત પ્રસન્નચંદ્ર નામે એક રાજષિ પણ હતા. તેઓ.
ધ્યાનનિષ્ઠ હેઈને ઉદ્યાનના એક છેડે ધ્યાન લગાવીને ઊભા રહ્યા. આ ધ્યાન ખરેખર ઉગ્ર હતું, કારણ કે તેઓ એક પગે ઊભા રહ્યા હતા. તેમણે બે હાથેને ઊંચા રાખ્યા હતા અને દષ્ટિ સૂર્યની સામે સ્થાપના કરી હતી. આજે તે આવું ધ્યાન, ધરનારા મહાત્મા ભાગ્યે જ જોવા મળે.
હવે ઉદ્યાનપાલકે મહારાજા શ્રેણિકને ભગવાનના આગમનની વધામણી આપી, એટલે તેઓ સવારી કાઢીને તેમનાં દર્શન કરવાને ચાલ્યા. તે વખતે સવારીના મેખરે ચાલી રહેલા બે સિપાઈઓએ રાજષિ પ્રસન્નચંદ્રને ધ્યાન ધરતા નિહાળ્યા, એટલે તેમાંના એકે કહ્યું કે ધન્ય છે આ મુનિવરને ! એમના જેવું ઉગ્ર તપ કેણ કરી શકે ? ”
તે સાંભળી બીજાએ કહ્યું : “રહેવા દે એ વાત ! આમાં તેમણે શું મોટું કામ કર્યું છે ? બિચારા બાળકને ગાદીએ. બેસાડીને પિતે તપ કરવા ચાલી નીકળ્યા અને રાજ્યને બધા કારભાર મંત્રીઓને સેં. હવે તે મંત્રીઓ એ બાળકનું કાસળ કાઢવા તૈયાર થયા છે. તેઓ એ બાળકને મારી પિતનપુરનું રાજ્ય પિતાનું કરશે. આ રીતે પિતાના બાળકનું હિત ન વિચારનાર એવા આ રાજષિને હું અંતરથી ધિકારું છું. ને કેઈને પણ આ પિતા ન મળશે, એમ. ચાહું છું.”
જ એ સિપાઈઓ ત્યાંથી પસાર થયા પછી મહારાજા શ્રેણિક પણ ત્યાંથી પસાર થયા અને તેમણે રાજાષિ પ્રસન્ન