________________
૧૪૬
ઈશ્વરની સાક્ષિતા : દરેક કર્મમાં ઈશ્વરની સાક્ષી રાખવાથી ખોટાં કર્મો થતાં અટકે છે પરિણામે સુખી થવાય છે.
દુઃખમાં આશ્વાસન : આ રીતે ખરાબ કર્મ ન થતાં દુઃખ આવવાનું કઈ કારણ નથી; તે છતાં દુ:ખે કોઈ કારણસર આવે તો ઈશ્વરવાદને માનવાથી મોટામાં મોટાં કટો આવે તે વખતે તે સમભાવ રાખી શકે છે. તેને આશ્વાસન મળે છે કે આમાં મારા હિત માટે જરૂર કંઈક સંકેત હોવો જોઈએ. તેમાં પણ આ નિમિત્તે પ્રભુએ મારે વિકાસ કરવાને હશે. આમ વૈર્ય મળવાથી દુ:ખમાં પણ નચિંતના આવી જાય છે.
નિર્ભયતા : જ્યારે બધું ઈશ્વરને સમર્પણ કર્યું છે તે પછી એક પ્રકારની નિર્ભયતા જીવનમાં પ્રગટે છે. જેથી કરીને જીવનમાંથી ભય, જુગુપ્સા વગેરે આસુરીભાવે ટળી જાય છે.
આત્મીયતા : ઈશ્વર દરેકને બનાવે છે, કે બધામાં ઈશ્વર છે એમ માનવાથી બધા જીવોને-પ્રાણીને ઇશ્વરને સંતાનો માનીને તેમની સાથે આત્મીયતા કેળવાય છે. તેથી બધા પ્રતિ પ્રેમ, સમભાવ અહિંસાથી વર્તાય છે. નરસિંહ મહેતાએ જોયું કે કુતરો લૂખી રોટલી લઇ જાય છે તે તેમને થયું કે ઘીનો વાટકે પણ લઈ જાઉં અને તે ઘીને વાટકો લઈ કુતરા પાછળ જવા લાગ્યા. અને અંતે તેને પ્રભુરૂપ માની ઘીથી રોટલી પડીને આપી. એટલે જ કહ્યું છે–fસારામમય સવ ના નાની, હું ગ્રામ ગોરી ગુમાન અને “વાવમાં સર્વમ” ઈશ્વરવાદનાં ભયસ્થાને
ઈશ્વરવાદના જેમ લાભ છે તેમ કેટલાંક ભયસ્થાન પણ રહેલાં છે.
ખુશામત : સર્વ પ્રથમ તે તેથી ખુશામતને દુર્ગણ આવે છે. માણસ એમ સમજવા લાગે છે કે ઈશ્વર નામજપ, કીર્તન ધૂન, સ્તોત્રથી પ્રસન્ન થાય છે તેથી તે એવી ખુશામતમાં પડી જાય છે અને
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
