________________
૧૮૦
ચર્ચા-વિચારણું શ્રી પૂંજાભાઈએ ચર્ચાને પ્રારંભ કરતાં કહ્યું: “કોઈ પણ સાધના, સખત પરિશ્રમ અને એકાગ્રતા માગી લે છે. વ્યાસ મહારાજે જે સાહિત્ય આપ્યું તે તેમની સાધનાનું ફળ છે. આજે પણ સાધકને કયાંયે ભૂલ જણાય તે તેને હવાલા માટે તે એ ચિરંજીવ સાહિત્ય તરફ નજર નાખે છે. પણ એ જ સાધનામાં વિવેક ન રખાય, પરિણામે રાવણે દશ વખત શિવજીને માથું ચડાવ્યું છતાં તેને હાર ખાવી પડી.
તે ઉપરાંત સાધનાની ક્રિયામાં સત્ય અને અહિંસા હોવાં જોઈએ. તેથી ગાંધીજીએ આપેલ મ “કરેગે યા મરેંગે” અને “હિંદ છોડોના કારણે ભારત સ્વતંત્ર થયું અને તેના પરિણામો આપણે ચાખીએ છીએ.
સાધનાના વિવેમાં શરૂઆતમાં બે પાત્ર હોય છે, પણ આગળ ઉપર આખું વિશ્વ સામું આવીને ઊભું રહે છે. આ સાધના–વિવેક આપણે આત્મા અને વિશ્વના અનુસંધાનમાં વિચારી રહ્યા છીએ; તેથી આપણું સાધ્ય વિધવાત્સલ્ય બની જાય છે. પરમાણું-સ્ફોટનમાં વિવેક ન રહ્યો અને વિશ્વહત્યાકાંડ સર્જાયો. જોકે ઘણીવાર જિંદગીમાં સફળતા મળતી નથી તે છતાં અખૂટ શ્રદ્ધા અને નર્યા સમર્પણ સાથે આગળ ધપવું રહ્યું.”
શ્રી. દેવજીભાઈ : “એક મારા નજીકના સગાની આંખે ખરાબ અને વાઢકાપની જરૂર પડી. તેમના મનમાં એમ થયું કે આંખો નીકળી જાય તો જીવનમાં શો સાર? મારે વાઢકાપ કરાવો નથી. સંકલ્પ મજબૂત થતાં કચ્છ પાછા ફર્યા અને અડધી આંખ તે રસ્તામાં સાજી થઈ ગઈ અને અમારી “માએ દહીંના પિતાં આંખે મૂક્યાં તેથી પૂરી આંખ સાજી થઈ ગઈ
એક ઠેકાણે વાંચ્યું કે માણસને પણ સડી ગયેલો. તેણે પ્રાર્થનાની અસરથી ઠીક કરી લીધે. આમ પ્રાર્થના અને સંકલ્પની અસર થાય
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
