________________
૧૭૧
કાર્યાલય ચલાવતા તેઓ પ્રાર્થના વડે ઘણા લોકોના દુઃખ દૂર કરતા હતા. તેમને ઈશ્વર ઉપર દઢ વિશ્વાસ હતો અને આફત ટાણે તેમને ઈશ્વરની મદદ મળી જતી.
(૨) અમેરિકામાં એક ગામે વરસાદ માટે સ્ત્રી-પુરૂષો ભેગા થઈ પ્રાર્થના કરી રહ્યા હતા. તે વખતે એક છોકરી છતરી લઈને પ્રાર્થના કરવા માટે આવી. તેને ઉઘાડી છતરી લઈને ચાલતા જોઈને બધા પૂછવા લાગ્યા : કયાંયે વરસાદનાં ચિહ્નો નથી, છયે તું છતરી શા માટે લાવી છે?”
તે નાની છોકરીએ દેહતાપૂર્વક જવાબ આપે : “આપણે પ્રાર્થના કરીએ છીએ એટલે હમણુ વરસાદ આવશે ને?”
થોડીવારમાં વાદળાં ઘેરાવા લાગ્યાં અને મૂશળધાર વરસાદ વરસ શરૂ થશે.
(૩) વિલાયતમાં જાજ’ મૂલરે ઘણું અનાથાલા ચાલુ કર્યા હતા. તેને આધાર અને બળ પ્રાર્થનાજ હતી. તેઓ એકાંતમાં પ્રાર્થના કરતા. એક અનાથાલયમાં બે હજાર બાળકો હતા. એકવાર એવું થયું કે બાળકો માટે એક ટંકનું પણ ખાવાનું ન હતું.
પ્રબંધક મૂલર સાહેબને કહ્યું: “સાહેબ, આજે તો મુઠ્ઠીભર અનાજ પણ નથી. શું કરશું !”
મૂલર સાહેબે કહ્યું: “તમે સમયસર જમવાનો ઘંટ વગાડજે અને જમવા બેસાડશે !”
પ્રબંધકને લાગ્યું કે મૂલર સાહેબનું મગજ ચસકર્યું છે. તેણે જમવાને સમય થતાં આવીને કહ્યું: “સર જમવાનો સમય થયો છે.” ઘંટ વગાડું !
મૂલર સાહેબે જોશથી કહ્યું: “જરૂર વગાડે ! આપણે આપણું કાર્ય કર્યું છે. બાકીનું એનું (ઈશ્વરનું) કામ છે. તે કરશે !”
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
