Book Title: Silopadesamala Balavbodh
Author(s): Merusundar Gani, H C Bhayani, R M Shah, Gitaben
Publisher: L D Indology Ahmedabad

View full book text
Previous | Next

Page 153
________________ ११२ मेरुसुंदरगणि-विरचित मुझनइ नीम।' पछइ पर्वतनी गुफा-माहि श्री-शांतिनाथनी माटीनी प्रतिमा करी, एकइ खूणइ मांडी । तिहाँ बनना कुसुम आणी सदा इ पूजइ । बिहु उपवासि पारणउं करइ, अनइ पारणइ फलाहार लिइ । नवकार गुणई । एकली रहइ छइ । एहवह ते सार्थवाह दवदंतीनइ अणदेखतउ, असमाधि करतउ, पगई पगि केडिई आविउ । तिहां गुफा-माहि देव-पूजा करती दवदंती देखी सार्थवाह पूछइ, 'ए कउण प्रतिमा ?' दवदंती कहइ, 'ए श्री शांतिनाथनी प्रतिमा।' इम आलाप-संलाप सांभली इकडा तापस छई ते आव्या । पछइ दवदंतीइ तेहवउ कांई उपदेस मांडिउ, जिम वसंत सार्थवाह श्रावक हउ । पछइ सर्व संघात तिहां आणी राखिउ । इसिइ तापसनइ आश्रमि महा-मेघवृष्टि होइवा लागी। तिणि करी तापस आकुला हूंता दवदंती-कन्हलि आव्या । तिवारई दवदंतीई मेघनई कहिउ, 'जु मई जिनधर्म सूधउ पालिठ छइ, तु मेघ म वरिसिजो ।' इणि वचनि मेघ थंभाणउ । पछह तापस धनकनक आणी दिइ पणि सती न लिइ। तिहां तापसि जिनधर्म पडिवजिउ । पछह वसंत सार्थवाहि तिहां महानगर वसाविउं । वली श्रो-शांतिनाथनउ प्रासाद कराविउ । सती दवदंतीइ पांच सई तापस प्रतिबोध्या। तेह-भणी तापसपुर ए नाम हउ। हिव अन्यदा यशोभद्रसूरि आचार्य तिहां आव्या । ते-कन्हलि विमलमति-कुलपतिइ दीक्षा लीघी । इसिइ पर्वत-ऊगरि उद्योत दीठउ । तिहां एक देवता आवइ, एक जाइ । इम जयजयारख देखी तापस. सार्थवाहना लोक. सर्व जाग्या । पछइ दवदंती तापस-वणिग-सहित पर्वति चडी। तिहाँ जु जोइ, तु सिंह केसर मुनिनइ केवल ज्ञान ऊपनउं छइ । एह-भणी देवता केवल-महिमा करइ छई । पछइ सपरिवार दवदं तीइ ते केवली वांदिउ । एहवइ यशोभद्र केवलीनु गुरु तिहां आविउ । ते पणि केवलीनइ वांदी आगलि बइठउ । तिसिइ सिंह केसरि-केवली धर्मोपदेश देवा लागउ । तिवारइं तापसे पूछिउं, 'स्वामी ! दवदंतीइ जे मेह राखिउ, ते किम ?' मुनि कहइ, 'ए शीलनउं प्रमाण । अनइ जे संघात चोर-हंतु राखिउ, ते ही शीलन प्रमाण ।' इम कहितां जि ते केवली मोक्षि पहुतउ। पछई यशोभद्रसूरे कन्हलि दवदंतीइ आपणां भवांतर पूछिउ । तिवारइ गरे सर्व कहिउं । तिहां तापसे दीक्षा लीधी। पछइ सार्थपतिई प्रासादनी प्रतिष्टा करावी। इम दवदंतोइ सात-वरस-ताई प्रभावना-पूजा कीधी । हिव अनेरइ दिवसि कोई गुफानइ बारणइ आवी कहइ, 'हे दवदंति ! मइ तउ टूकडउ ल दीठउ. पणि माहरइ साथ जाइ छइ । तेह -भणी हं नही पडखउं ।' ए वात सांभली वती हर्षित हती शब्द-केडिइं जिनीकली । आगलि जु घणी भुंई गई. तु मनुष्यनइ न देखड । कांई ? 'देवो दुर्बलघातकः'। दवदंती पछइ अरण्य-माहि पडी । तिवारइ वली बइसइ, वली ऊठइ. वली रुदन करइ, वली वल्लभनइ स्मरइ, वली चीतवइ, 'किसिउं करउं ? किहां जाउं" इम चीतवतां राखसी एक आवी कहइ, 'हूं तुझनइ खाइसु ।' तिवारई दवदंती कहई, 'जउ मई नल टाली बीजउ मनि करी प्रार्थिउ न हुइ, तउ राखसी ताहरउ प्रभाव जाउ ।' तेतलह राखसी अदृश्य हई । पछई दवदंती आधी चाली, पणि त्रिषाक्रांत हुई । एहवइ नदी एक जलि करी रहित दीठी । तिवारइ दवदंती कहइ, 'जु मइ सूधउं समकित्व पालिउं छइ, तु सांप्रत पाणी प्रकट थाउ ।' इम कही जेतलइ पाटू आणी तेतलइ जल नीकलिउं । पछइ पाणी आश्वादी, आगलि जाती वड-तलइ जई बइठी । तिसिइ धनदेव सार्थवाह तिहां आविउ । तिणि ते सती दीठी । पछइ तेहनइ साथइ अचलपुरि आवी । हिवइ ते अचलपुरनइ परसरि वावि Jain Education International For Private & Personal Use Only www.jainelibrary.org

Loading...

Page Navigation
1 ... 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229 230 231 232 233 234