________________
જૈન યુગ.
તા. ૧-૩-૧૯૩૯.
ઉત્સાહ જયાં સુધી અમાધાન
તે સમાજના શ્રીમતે-ધીમંત અને સેવકે શું
એ સુવર્ણ ઘડીની પિછાન નહીં કરે? જુનવાણી કે જેન યુગ.
સુધારક શું પરસ્પર ખભે મેળવવામાં હીણપત માનશે? || તા૧-૩-૩૯.
બુધવાર. .
ચર્ચાના વલણ લેવી ઉટપટાંગ ગુલબાને છોડી = = = = =ાઉં સમાજના વાતાવરણને વધારે ડહાલ્યા કરશે? અરે ગપ.
ગેળા ગબડાવી લીસા લખોટા જેવું વર્તન દાખવશે? આજને આપદ્ધર્મ. કે સંગઠનના પંથે પળશે? રાષ્ટ્ર મહાસભા સામે આજે મુખ્ય પ્રશ્ન એક જ છે અલબત માળાના મણુકા વિખરાયેલા પડયા છે અને અને તે બળજબરીથી લાદવામાં આવનાર ફેડરેશનને એ મણકાઓની સ્થિતિ પણ એટલી હદે અમેળતા સફળ સામનો કરે.
ધારણ કરે છે કે એને માળામાં બરાબર ગોઠવવાનું રાજસ્થાનની પ્રજા સામે આજે એકજ ગંભીર સવાલ એ છું મુશ્કેલ નથી; છતાં જ્યાં લગી એ અસાધ્યતાની ડોકીયા કરતો ઉભે છે અને તે રાજ્યતંત્રના સંચા- કટિમાં નથી પરિણમ્યું અને જ્યાં સુધી એ સંદર લનમાં પ્રજાના સંપૂર્ણ અવાજને જવાબદાર રાજતંત્રને. મેળ બેસાડવાને ઉત્સાહ દ્રષ્ટિગેચર થાય છે ત્યારે
એજ પ્રમાણે જૈન સમાજ સામે આજના મહત્વને પ્રત્યેક જીનની ફરજ છે એજ હોઈ શકે કે એ કાર્ય અને મુખ્ય પ્રશ્ન સંપૂર્ણપણે સંગઠન સાધીશ્વરમામાં સરળ થાય તેવા શક્ય પ્રયાસ આદરવા, એમાં આડશ્રી મહાવીરદેવના સંઘમાં જે છિન્નભિન્નતા ઘરઘાલી ખીલી રૂપ તે હરગીજ ન થવું. એડી છે. સાત ક્ષેત્રની સ્થિતિ જે રીતે દિવસનું દિવસ આપણી જૈન મહાસભાનું વતમાન ચિત્ર જરૂર રંજ પતનના માર્ગે જઈ રહી છે અને એક સમયના સમૃદ્ધ પેદા કરે તેવું છે. કાર્યવાહકની શિથિલતા પણ અવશ્ય સમાજની-લેર્ડ કર્ઝન જેવા ઈસરોયને પણ જે સમા- ખટકે તેવી છે છતાં સાથે એ પણ ભુલવું જોઇતું નથી જની રિદ્ધિ સિદ્ધિ નિહાળી યાદ કરવાની જરૂર પડી કે એમ થવામાં આપણે પ્રમાદ પણ ઓછો નથીજ. હતી તે વૈભવશાળી સમાજની-જે ખાનાખરાબી થઈ વર્તમાન કિકડ ગચવવામાં એ
વર્તમાન કેકડુ ગુચવવામાં એક યા બીજી રીતે આપણે રહી છે એ સર્વના એકધારા પ્રતિકારને.
પણ નિમિત્ત રૂપ છીએ, મફેર રહેવાના તેમ રહેવાના માર્ગભેદ, પણ એ તો ભિન્ન વ્યકિતત્વના રેખા ચિન્હ છે. તંદુરસ્ત દશાના
જે સંસ્થાનો ભૂતકાળ સાચેજ ગૌરવશાળ છે, જેના નિશાન છે. યાદ કરવાની અને અહર્નિશ નજર સન્મુખ
કેટલાક જીવંત કાર્યો આજે પણ મોજુદ છે અને જેના લખી રાખવાની વાત એકજ છે અને તે એટલીજ કે
સાહિત્ય પ્રકાશન એ ઉગતી પ્રજાના અમૂલ્ય વારસા રૂપ મનભેદ જરાપણ ન થવા દે.” એમાંજ સાચા યુગ
બન્યા છે. એ સંસ્થાની ઉજવળ બાજુ પર લક્ષ્ય આપી, બળની પિછાન છે. સેવાના ધગશધારીમાટે-ફરજના
ઝાંખી બાજુને ઉજવળ બનાવવા સારૂં પ્રયત્નશીળ ખ્યાલમાં સતત કાર્યશીલ રહેનારને સારૂ અને સમાજ થવાનું છે. માટે સ્નેહ જેને હઈડે વસ્યા છે એવા માનવનેએ મંદિરાવલી જુઓ કે ગ્રંથાવલી પર દ્રષ્ટિપાત કરે વસ્તુ સહજ સાધ્ય છે. ચાહે તે પછી અનુભવની વેદીકા અથવા તે ગુર્જર કવિઓના ભાગે નિરખી લે એટલે પર ઘડાઈને વૃદ્ધતાના શિખરે પહોંચ્યા હોય, ચાહતા ભૂતકાળને ગૌરવવંત જૈન સમાજ નજર સન્મુખ ઉઘાડી છાતીએ પ્રૌઢતાના ઝંઝાવાતે ઝીલતે હાય કિવા તરવાને. સાહિત્યનો ઈતિહાસ વાંચતાંજ મન કંઈ ધસમસતી યુવાનીના વસંતમાં પાંગરતા હોય. સંસારરૂપ અનોખી ભૂમિમાં ઉથન કરવાનું. રખે માનતા કે એ શકટના ચક યુગળ સમ નર-નારી, ઉપર વર્ણવી ભતમાં રાચવાની વાત કરાય છે. અરે એમાં તે ભાવિના સ્થિતિમાંની ગમે તે એક કક્ષામાં વર્તાતા હોય; વા દુનિ- ઉત્થાન માટે અસંખ્ય પ્રેરણાઓ ભરી છે. સાત ક્ષેત્રના યાદારીના ગમે તે વર્તુળમાં કે ગમે તે દિશા કેણુમાં ઉદય અથે ઉપાડવાના રચનાત્મક કાર્યો માટે એમાં બેવાસ કરતા હોય તે સર્વ સામે વર્તમાન યુગને એ એકજ સમાર ઈશારા છે, અગત્ય છે પુન: દ્રઢ નિશ્ચયથી કટિબદ્ધ પ્રશ્ન છે. એ પ્રશ્નના ઉકેખમાં–જેમ હાથીના પગલામાં થવાની અને પગલે પગલે આગળ વધી શકાય તે સર્વના પગલા સમાય છે તેમ-સર્વને ઉખ સમાયે છે. પાંચ વર્ષીય કાર્યક્રમ ઘડી કહાડવાની. આજને એ
સાત ક્ષેત્રમાંની પ્રથમ ભૂમિકા સ્પર્શ કરતાં જિન- આપદ્ધર્મ પ્રત્યેક જૈન ઓળખે. એજ મરથ અંતરમાં બિંબથી માંડી અંતિમ બિંદુએ ઉભેલ શ્રાવિકા ક્ષેત્ર રાખી અધિવેશનમાં ખુદલા હદયે ભાગ :થે. જેન સુધીમાં દેશ-કાળ કેટલુંક પરિવર્તન માંગે છે. વ્યવસ્થા શાસનના ધ્વજ હેઠળ સમાજના શ્રેય અથે પ્રગતિ અને પદ્ધતિને વિકાસ જરૂરી છે. નવેસરથી એના માઈલ જાગૃતિના વ્યવહારૂ કાર્યક્રમ દે. એ નિતરૂં સત્ય ન સ્ટેન અંકિત કરવાની અગત્ય ઉભી થઈ છે અને ફેર. ભૂલે કે રાષ્ટ્રધર્મ બજાવવા સારૂ જેમ કેંગ્રેસની વ્યાસકાર-મૂળ સ્વરૂપને જરાપણુ ક્ષતિ પહોંચાડયા વિના પીઠ એજ ઉચિત સ્થાન છે તેમ સમાજ ધર્મમાં મેગ્ય શાસ્ત્રોકત મયદાને જંચ માત્ર અલવલ ન પહોંચે એ કાળ ધરવા સારૂ કેલ્ફરસની બેઠક એજ માત્ર વ્યવદ્રષ્ટિબિન્દુ નજર સામે રાખીને-કરવાની ઘટિકા આવી હારૂ સ્થાન છે. દ્વારા ખખડાવી રહી છે.
ભાગ :થે રે
આ અગત્ય ઉભી થઇ એના માઈલ જતિના જ હેઠળ સમાજના
