________________
તીર્થયુદ્ધશાન્તિનું મિશન.
છ મહિને અને તે પણ ન બને તે દર વર્ષે એક વાર તે જરૂર વૈરવિરોધની ક્ષમા લેવી-દેવી. જે આ દેવું વર્ષમાં એક વાર પણ ન ચૂકવવામાં આવે તો ક્રમે ક્રમે ચક્રવૃદ્ધિ વ્યાજની પેઠે કરજ વધતું જાય અને માણસ પાપના બોજાથી એટલો બધો દબાઈ જાય કે માથું ઉંચું કરવું મુશ્કેલ થઈ પડે. એટલાજ કારણથી સંવત્સરી પ્રતિકમણની ભેજના કરવામાં આવી છે; એ જ કારણથી આપણે તમામ જૈન ભાઈઓ એક બીજાના ઘેર જઈ “ખતમ ખામણાં કરી આવીએ છીએ અને ગામેગામ આપણા સંબંધીઓને “ક્ષમાપના પત્રો ” લખીએ છીએ.
પરન્તુ આજકાલ આપણું સંવત્સરી પ્રતિક્રમણ અને ખમતખામણું ઘણે ભાગે દેખાવ માત્ર રહ્યાં છે. આપણે પ્રતિક્રમણના પાઠ બોલી જઈએ છીએ, પણ એ પાઠમાં રાશી લાખ છવયોનિ સાથેના વૈરવિરાધ છોડવાનું જે વચન બોલીએ છીએ તે વચન પાળતા નથી. મિત્રો અને સગાંઓને “ખમાવવા” જઈએ છીએ, પણ જેમની સાથે લડયા હેકએ હેમને “ખમાવવાનું આપણને સૂઝતું નથી! હારે પછી ભગવાનની આજ્ઞા પાળનારા આપણે શી રીતે કહેવાઇએ? શું દિવસે દિવસે વૈરવિરોધથી થતા પાબંધનને બજે આપણે માથે વધતો જવાથી આપણું કલ્યાણ સાધી શકાશે? એક તરફથી ભગવાનનું નામ જપીએ અને બીજી તરફથી એમની મુખ્ય આશાનો ભંગ કરીએ તો શું એ ભકિત સાચી ઠરશે? તે અને તેમાં પણ ખુદ ભગવાન કે જેઓ સઘળી જાતના વૈરવિરોધના કદા શત્રુ છે હેમના જ નામથી એટલે કે હેમના ધર્મના નામથી કે તીર્થના નામથી અંદરોઅંદર વૈરવિરોધ કરીએ અને ક્રોધ, ખટપટ, ષ, અસત્ય, એકબીજાનું બુરું ચાહવાની વૃત્તિ ઇત્યાદિ અનિષ્ટ તત્ત્વોને પુષ્ટિ આપીએ, અરે ખુદ પ્રશાન્ત ભગવાનના નામથી આવું કરીએ, તે તે કેટલું બધું ભૂલભરેલું અને આત્મવાતી પગલું ગણાય, હેને પવિત્ર સંવત્સરીના દિવસે વિચાર કરવા અમો નીચે સહી કરનારાઓ સકળ જૈન સંધને વિનંતિ કરીએ છીએ. તીર્થે તારવાને માટે છે, નહિ કે ડુબાવવાને માટે,
ભાઈઓ, “ધ” એ માણસને અધોગતિમાં જો અટકાવવા માટે છે; તેમજ “તીર્થ એ મનુષ્યને સંસારસાગરમાંથી તરી પાર ઉતરવાનું સાધન છે; એથી ઉલટું, ક્રોધ, ષ, ટંટા, એ સર્વ મનુ
