Book Title: Punarvatar
Author(s): Sushil
Publisher: Jain Karyalay

Previous | Next

Page 52
________________ ચાહાલ : ૪૭ઃ ધરાવે છે. આવી આવી અનેક વાતા લેાકજીભે પ્રચાર પામી ચૂકી હતી. રાજા પોતે પોતાના કુટુંબીઓ તથા દરબારીઓ સાથે સભામાં હાજર થયા. ગામ આખું પંડિતજીના ચમત્કારા જેવા રાજસભા તરફ ઉલટ્યું. જગદ્ગુરુ બિરૂદધારી પંડિતજી, સેાને મઢેલી ચાખડી પહેરો ગદ્રગતિએ સભામાં પધાર્યાં. સૌએ ઊભા થઇને પંડિતજીનુ` સ્વાગત કર્યુ. એમને સારુ ખાસ ગાઠવેલા ચંદનના સિંહાસન ઉપર એ બેઠા. સૌ અનિમેષ નજરે પંડિતજી તરફ જોઇ રહ્યા. શાન્ત સરાવરની જેમ માનવમેદનીના કાળાહળ શમી ગયા. એટલામાં સભાના એક ખૂણામાં સ્હેજ ખળભળાટ થયા. સભાજનેની વચમાંથી માત્ર કરતા એક ચાંડાળ નિયપણે પંડિજીના આસન તરફ જ આવતા હાય એવા દેખાવ નજરે પડ્યો. પડિતજીએ ચાંડાલને એળખો અને ચાંડાથે પશુ પ`ડિતજીને ઓળખી લીધા. ચાંડાલને જોતાં જ પંડિતજીનાં મ્હોં ઉપર અમાસના અધ કારની સ્યામ રેખાએ અકાઈ. એમના પગ નીચેની પૃથ્વી સરકવા લાગી. મહામહેનતે એમણે પેાતાના અનેાભાવને છુપાવ્યા. “આવા એક ચાંડાલની મારે શા સારુ પરવા રાખવી જોઇએ ? હવે તે। મને વિદ્યા વરી ચૂકી છે. લોકા મને જગદ્ગુરુ માને છે. માનવકુલકમદિવાકર જેવી પદવીએ મારા પગ આગળ મળેાટે છે. આ ચાંડાલ મને શું કરી શકવાના હતા ?” પંડિતજીની બુદ્ધિએ પંડિતજીની ગભરામણુ ટાળવા લીલા આપવા માંડી. અને ખરેખર પડિતજીની ભુદ્ધિ કઈ અતિશયેાક્તિ કરતી હાય એમ પણ શી રીતે કહી શકાય ? પંડિતજીના સ્હેજ ઇસારે થતાં જ હજારા માણુસા એમને મદદ કરવા તૈયાર હતા. પંડિતજી ત્યારે તેા અત્યારે ચાંડાલતે ઉખેડીને ફેંકી દઈ શકે. ચાંડાલની હાજ

Loading...

Page Navigation
1 ... 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166