________________
-
-
-
-
-
-
-
૧૪૬
–જૈન યુગઃ -
તા. ૧૫-૩- ૩૪
==
=======
અને તેના બદલામાં તેઓને યાત્રાળુએ પોતાની સ્વતંત્ર યાત્રાળુ વધારેમાં વધારે રૂ. ૧,૧૮ ૦ ની બેલી પહેલી પૂજા મરજીથી જે ભેટ આપે તે લેવાતી હતી. પણ સમય કરવા માટે બોલો. બીજા દિવસે જ્યારે સેવકે એ યાત્રાળુ વ્યતીત થયો તેમ તેઓએ યાત્રાળુઓને આવી ભેટ માટે પાસેથી રૂા. ૧,૧૦૦) ની માંગણી કરી ત્યારે તેણે પૈસા ત્રાસ આપવો શરૂ કર્યો. પરિણામે કાતક વદ ૯ સંવત આપવા ના કહી અને કહ્યું કે બેલીની રકમ ભંડારમાં જશે, ૧૯૦૩ (તા. ૧૩ મી અકબર ૧૮૪૬) ની તિથીવાળું એવી મારી સમજ હતી અને તેથી જ હું બે હતો પરિઉદેપુરના જન સંઘને એક કરારનામુ કરી આપ્યું અને તેમાં મે તે યાત્રાળએ ઉદેપુરમાં મંદિર કમાટીને પસા આપનાં તેઓએ યાત્રાળુઓને ત્રાસ નહિં આપવાનું અને તેઓ પિતાને વિરોધ પ્રદર્શિત કર્યો કે પિતે ઉપરોકત માન્યતાથી
છાથી જે ભેટ આપે તેજ સ્વીકારવાની કબુલાત આપી. બોલી બે વ્યો હવે, આ બનાવથી અખિલ હિંદમાં વસતા આના સાથે જોડેલ નિશાની “A” વાળું લખાણું તે તે જેમાં ગુસ્સાની લાગણી ઉદભવ પામી અને હિંદના ખુણે કરારનામાનાં ભાષાંતરની નકલ છે.
ખુણામાં વસતા જેને તરફથી વિરોધ દર્શાવવામાં આવ્યો હતો. (૯) તે લખાણની તારીખ પછીથી પ્રક્ષાલ અને
(૧૪) સેવાનાં ઉપરોક્ત ઘણાંજ ખેટાં અને ગેરકાયદેસર પૂજાની બેલી એલવાની પ્રથા શરૂ થઈ અને તેમાંથી
કૃત્ય માટે રાજયને અરજી કરવામાં આવી હતી. તે અરજી આપ ઉપજતી આવક ધામક માન્યતાઓને અનુસરીને ભંડારમાં નામદાર પાસે મહારાજ કુમાર તરીકે ફડચા માટે આવેલી જતી. છતાં પણ તે આવક ભંડારના હિસાબમાં જમા કરવાને
હતી. આપ નામદારે, મહારાજ કુમાર તરીકે જરૂરી તપાસો બદલે સેવકાએ તેને ગેરઉપયોગ કર્યો તેથી ઉદેપુરના જંન કરી ને કાતક વદ ૧) સંવત ૧૯૭૯ (૧૦મી નવેમર ૧૯૨૨) ને સંઘે અધિક વૈશાખ શૃંદ ૫ સંવત્ ૧૯૦૬ (૧૭ મી એપ્રીલ સેજ કે તેટલામાં, પ્રક્ષાલ અને પૃનની બેલીની આવકમાંથી ૧૮૫૦)ના રોજ કે તેટલામાં જુદિ જુદિ શતાવાળું લખાણું સેવકોને રાજને રૂ. 1 લેવાને હુકમ બહાર પાડશે. આની સેવક પાસે કરાવ્યું જેમાં મુદ્દાની સરત એવી હતી કે તેઓએ સાથે લગાડેલ એકઝીબીટ **E* સદરહુ હુકમનું ભાષાંતર છે. પ્રક્ષાલ અને પ્રજાની દરરોજની બોલીની આવકમાંથી દરરાજ ૩, ૧] સ્વીકાર અને બાકીનું ભંડરમાં જમા કરાવવું (૧૫) ઉપરોક્ત હુકમ ઉપર સેવાઓ આપ નામદારના આના સાથે એક “B' છે તે ઉક્ત લખાણને મુદ્દાના ભાગનું પરમ પૂજ્ય અને માનનીય પિતાશ્રી મહારાણા ફતેહસિંહજીને ભાષાંતર છે.
અપીલ કરી ત્યારે તે નામદારશ્રીએ તે બાબતમાં બનતી બધી
તપાસ કરવા અને તેમને રીપેર્ટ કરવા પાંચ મેમ્બરોની એક (1) ત્યારબાદ સેવક અને જૈન સંઘ તે સમયના કમિટી નીમી, ઉપરોકત કમીટી તેના રિપોર્ટમાં એકમત હતી. ઉદેપુરના નેકનામદાર મહારાણા સાહેબ પાસે ગયા અને નામ- નહિ, બે સભ્યોનો મન એ હતો હતો કે બેલીની બધી દાર મહારાણા સાહેબે અધિક વૈશાખ સુદ ૯) સંવત ૧૯ ૦૬ આવક લેવાને સેવક હકદાર હતા, એક સભ્યને અભિપ્રાય (૨૦ મી એપ્રીલ ૧૮૫૦) ના રોજ આંક “B” વાળાં એ તે કે તેઓને રોજના રૂ. ૨) મળવા જોઈએ, એક ૧૯૦૬ નાં લખાણની શરતેને બહાલી આપનારું ફરમાન સને મત એ હ કે રાજયના સંવત ૧૯૦૬ અને બહાર પાડયું. આ સાથે લગાડેલ આંક “C ” તે ૧૫૬ ના કમાન મુજબ તેઓને દરેકને રૂ. ૧) મન ફરમાનના મુદ્દાના ભાગનું ભાષાંતર છે,
જોઇએ; અને ત્રીજા મેમ્બરને મત એવો હતો કે તેઓને આ (૧૧) ત્યારબાદ આશરે ચાર કે પાંચ વર્ષ પયત બેલીની આવકમાંથી કંઇપણ આપવું જોઈએ નહિ. પરંતુ બધું સરલતાથી ચાલ્યું. સંવત ૧૯૧(૧૮૫૫) માં સેવકએ. આપ નામદારા પિતાશ્રી મહ‘રાણા સાહેબ આ રીપેટની રાજ્યને અરજ કરી કે પ્રક્ષાલ અને પ્રજાની લીની બાબતમાં કંઇ પણ છે હુકમ બહાર પાડે તે પહેલાં બધી આવક તેઓને મળવી જોઇએ. ઉકત આ બાબત સ્વર્ગસ્થ થયા અને આપ નામદાર ગાદીનશીન થયા. રાતે લાંબો અને સંભાળપુર્વક તપાસ કરી, કાર્તક
) આપ નામદાર સંવત ૧૯૭૯ ના અગ ઉના વદ ૧૦) સંવત ૧૯૧૬ (૨૧ મી અકટોબર ૧૮૫૯) ના રોજ
હુકમને બહાલ કરનાર છેવટને હુકમ ભાદરવા વદ ૯) સંવત કે તેટલામાં એક “' '' વાળાં ૧૯૦૬ નાં ફરમાનની ૧૮૭ (૧ મી ઍગર૧૯૭૦) ના રોજ કે તેટલા અરશરતેને બહાલી આપનારું ફરમાન પ્રગટ કર્યું એની સાથે સામાં બહાર પાડ્યો. બેલની આવકમાંથી દરેકને માત્ર જોડવામાં આવેલ એક “|D” ઉકત ફરમાનનાં મુદ્દે ના ૩. 1) લેવા એવા હકદાર છે એ નિર્ણય આપ્યો. આ ભાગનું ભાષાંતર છે.
સાથે એકઝીબીટ “” એ હુકમના ભાષાંતરની નકલ છે. (૧૨) ઉપર કહેલ કુમાત પ્રગટ થયા બાદ તુરતજ
() ઉક્ત હુકમ છતાં, સેવકોએ છુપી રીતે અને સેવ પુનઃ પ્રક્ષાલ તથા પુજનની બેલીની સર્વ આવકનો ગેર
ઉદેપુર જૈન સંધના આગેવાને ની જાણું બહાર સંવત ઉપયોગ કરવા લાગ્યા. આ બધાંથી બહારના યાત્રાળુઓ
૧૯૮૭ ને છેલ્લા હુકમ યત્ન કરી ફેરા અને તેના પરિઅજ્ઞાત હતા. સેવા સદરહુ રકમને ગેરઉપયોગ છે ખ્ય દેખરે ખની ખામીને લીધે લાંબો વખત ચાલુ રાખે.
ગામે શ્રાવણ સુદ ૧૨) સંવત ૧૯૮૯ (૧૩ મી ઓગષ્ટ
૧૯૭૨) ના રોજ કે તેટલા અરસામાં સેવકને બેલીની બધી (૧૩) સંવત ૧૯૭૬ (૧૯૧૯-૨) માં બેલીના પૈસા આવકને હકક આપનારો હુકમ આપ નામદારની સહિ સાથે મંદિરના ભંડારમાં જશે તેવી માન્યતાથી એક મારવાડી બહાર પડે હતે.
