________________
અનુષ્ઠાન પંચક
૨૬૭ :
વિનાનાં અનુષ્ઠાન તે ઉન્માર્ગને જાગૃત કરનારાં હોઈ, સૂત્ર અને ક્રિયાને નાશ કરનારાં બને છે. માટે માત્ર સમૂ૭િમ જીવ જેવી કાયચેષ્ટા કરનારાઓનાં આવાં અનુષ્ઠાનેને ચાલીશકવાનું કે માની લેવાનું કહેવામાં મહામૃષાવાદ છે.
અશુદ્ધ એવી દ્રવ્યક્રિયા પણ અનાદરણીય નહિં હોવાનું કથન તે તબ્ધતુ અનુષ્ઠાનને અંગે જ સમજવું. કારણ કે તે અનુષ્ઠાનકારકને લેકસંજ્ઞા ગમતી નથી. તેનું દિલ-અનેવૃત્તિ તે ગાડરીયા ટોળાની જેમ ગમે તેવી રીતે ચલાવી લેવાની કે મહામિથ્યાત્વીની જેમ શ્રેષભાવે યા અનાદરપણે કરી લેવાની હોતી નથી. તેને તે ક્રિયાને આદર, શાસ્ત્રનું બહુમાન, અને વિધિ અનુસાર ધર્મ કરવાની તમન્ના હોય છે. વિધિ યા શુદ્ધતાની ન્યૂનતાનું હાર્દિક દુઃખ હોય છે. શકય પ્રયત્ન તેમાં સુધારો કરી લેવા તત્પર હોય છે. પ્રાપ્ત થયેલા ધર્મરત્નને અણમેલ માની તેની સાચવણ અંગે પૂર્ણ ધગશ હોય છે. સ્વસ્વરૂપને સમજવાની ઉત્સુકતાના કારણે મૃત સાંભળવામાં ઉત્કંઠીત બની રહે છે. તેમાં નીરસતા કે કંટાળો તે તેને સ્પર્શી શકો જ નથી. ક્રિયાની પ્રવૃત્તિમાં શાન્ત, પ્રસન, સ્થિર,ઉત્સાહયુક્ત અને ફળની ઉત્સુકતા રહિત હોય છે.
(૫) આગમેક્ત શુધ્ધ વિધિએ,શુધ્ધચિત્તના અધ્યવસાયે, પ્રીતિ-બહુમાન-ઉદ્યમ-તવજિજ્ઞાસા-વિકથાદિને ત્યાગશુદધકિયાના જ્ઞાતાને સંગ, જિનાગમ પ્રત્યે આદર, આદિ શુધિ. લક્ષણથી યુક્ત, તન્મયતાપૂર્વક થતી અદ્ભુત સુરમણિ સમાન
