________________
તા. ૧૦-૬-૧૯૬૪
બુદ્ધિપ્રભા પાલીતાણાનું શ્રી યશોવિજયજી જૈન પોતાની સંસ્થાને સાદ તેમણે ગુરુકુળ, વડોદરાની દશા શ્રીમાળી સંભળા અને ભકતોને બેલાવીને વણિક બેડિંગ, હાલ મુંબઇમાં કાર્ય
કહી દીધું. રત શ્રી અધ્યાત્મક જ્ઞાન પ્રચારક મંડળ વગેરે તેમની સમાજ સેવાના
“સફરની તૈયારી કરે.” બેલતા સ્મારકો છે. દેરાસર ઉપાશ્રય જીવન તો ઘણાં પિતાના ચોક્કસ શાળાઓ, બેડગે, ગુરુકુળ, વગેરે વિચારો પ્રમાણે જીવે છે, પરંતુ કાષ્ઠી માટે ઊભા કરાવેલાં સંડોને કિસ્સો ચોક્કસ સ્થળે તે સમયે મૃત્યુને વાયદા પણ કંઈ નાને સને નથી. આપનાર તે વિરલા જ હોય છે.
સમાજ અને ધર્મના ઉત્થાન અને શ્રીમદે મૃત્યુને મળવાને વાયદો વિકાસ માટે, બીજ સમાજ અને
આપ્યો હતો. જેઠ વદ ત્રીજ! ધર્મની હરોળમાં આપણે સમાજ અને ધર્મ ઊભો રહી શકે તે માટે તે સદાય
અને એ જ દિવસે મૃત્યુ અને જાગ્રત અને કાર્યરત રતાં હતાં. મહર્ષિનું મિલન થયું !! તેમની નોંધપોથીઓ, તેમના ગ્રંથી, એ મિલન થયાને તો આજ વરસેના તેમના કાવ્યોમાં તે ભાવના ઘણી વહાણાં થઈ ગયાં છે. પરંતુ પેલી જગાએ જોવા મળે છે.
વિજાપુરની ધરતી ઉપર જ્યારે આપણે છતાંય તેમનો જીવ તે અલખને પગ મૂકીએ છીએ ત્યારે એ બોલી પૂજારી હતે. આ બધી ઇતર પ્રવૃત્તિ- ઉઠે છે - એમાં આત્માથી અળગા થવાનું તેમને મારી ગોદમાં એ જનમ્યો હતો. ગમતું ન હતું. સદાય આત્મભાવે ને અને મારી જ ગાદમાં એ પિઢ છે. આત્મ ચિંતનમાં જ તેઓ ડૂખ્યા તમે તેની ચિંતા ન કરશે ભાઈ! રહેતાં હતાં.
મારો લાલ તો એનું સાધ્ય સાધી આથી જ તે જીવનની ઢળતી ગયું છે. તમે જે એના પ્રત્યે કંઈ સંધ્યાએ તેમણે આ બધી પ્રવૃત્તિ ઓછી ભાવ હોય તો એના ચીંધેલા રાહે તું કરી નાંખી અને સેહમ સોહમના ચાર જજે ! કદાચ તને ત્યાં એ નાદમાં જ રહેવા લાગ્યા.
મળી પણ જાય..
