________________
૧૦]
બુદ્ધિપ્રભા તા. ૧૦-૯-૧૯૬૪ હા, ખાસ ફરમાન લઇને અમે સુંદર ફરમાન કહેવાય! આ તે એક અહીં આવ્યા છીએ
વધામણી છે! આ તે સારે માટે એક “તે મને એ ફરમાન કહી શુભ અવસર લેખાશે. ધર્મ કસોટીની સંભળાવે.'
આવી સુંદર તક મને બીજે ક્યાં
મળવાની હતી ? આવી આવેલી ધર્મએક અનુચર બોલ્યોઃ “ખરી વાત તો એ છે કે અમારી જીભ એ ફરમાન
કસોટીને તને જે હું જતી કરું તો
મારા જેવો મૂર્ખ બીજો કઇ ન હોઈ કહેતાં ઊપડતી નથી.”
શકે. તમે ખુશીથી રાજાના ફરમાનને અરે, એમાં જીભ ને શું ઉપડે ?
અમલ કરે. મને તો એનાથી ઊલટો જે કંઈ ફરમાન હોય તે મને સંકેચ આનંદ થશે.” વિના કહે.”
અનુચરોને મનમાં થયું કે આવા અંતે એક અનુચરે રાજાનું ફરમાન પવિત્ર મનિની ચામડી ઉતારી લેવી સાધુ સમક્ષ કહી સંભળાવ્યું.
એ એક અત્યંત નિંદ્ય કૃત્ય છે. આવું એમને એમ માન્યું હતું કે આ પાપ આપણે શા માટે વહોરવું જોઈએ. ફરમાન સાંભળીને કાં તો સાધુ ભયને પણ આ વિચારની સાથે જ લીધે નાસી જશે અથવા તો આવું પોતાની સ્થિતિને અને રાજાની ભયંકર ફરમાન સાંભળીને એને ચક્કર સત્તાને ખ્યાલ આવ્યો. એક વસ્તુ તે આવશે અને એ જમીન પર બેશુદ્ધ ચેકસ હતી કે જે તે રાજાની થઇને ફસડાઈ પડશે.
આ આજ્ઞાનું પાલન ન કરે તો રાજા પણ આ બેમાંથી એકે વસ્તુ એમના ધડ ઉપર માથું રહેવા દે નહિ. બનવા પામી નહિ.
છતાં એમના હલનચલનમાં એક ન તે સાધુએ ભાગી જવાની પ્રકારની અસ્થિરતા જણાઈ રહી હતી. કેશિશ કરી કે ન તો સાધુને ચકરી એ જોઇને ખંધકમુનિએ એ આવી !
અનુચરોને કહેવા માંડયું : “ભાઈઓ, ખંધકમુનિના મુખ પરની સ્વસ્થતા
મેં તમને એક વાર તે કહ્યું કે તમારે અને શાંતિ એવા ને એવાં જ
મનમાં સહેજ પણ ભય રાખવાને અકબંધ રહ્યાં.
નથી. તમે કોઈ ખરાબ કામ કરતા ગ્લાનિની નાની સરખી ભાવ રેખા નથી એ પણ ખાતરી છે. તમે તો એમના મુખ પર જણાઈ નહિ. ચિઠ્ઠીના ચાકર ! અને હા, મારે એક
તે બોલ્યાઃ “અરે આ તો બહુ બીજી વિનંતિ તમને લોકોને કરવાની છે”
