________________
વેરની વસુલાત
લેખક : શ્રી રમણલાલ નાનાલાલ શાહ
યે . જો , [અક કૂર હાથે એક નાજુક ને મુલાયમ, કુલકળી જેવો હાથ કાપી નાંખી.
લેહી નીંગળતા છરાને જોઈ એની વૈરની આગ શાંત પડી. પણ કુદરતના ખેલ!
જે હાથે નવવનાને એણે તૂઠી કરી હતી એજ હાથ પાસે ને હાથ ધરવાનો સમય આવ્યો,
અને એ ટૂંઠા હાથે એનો વેરને એ-તે બદલે લીધે કે ખનીનું મેમ કંપી ઊઠ્યું.
વેરની આગમાં શેકાતા સ્ત્રી, સન્દર્ય અને સપૂતોની એક આગવી વાર્તા જરૂરથી વાંચો.
–સંપાદક. અમેરિકા ખંડના દક્ષિણ પ્રદેશની દેખરેખ રાખતો, અને એમની પાસેથી આ વાત છે. સેંકડો વર્ષ અગાઉની છે. એ પૂરેપુરું કામ બરાબર લેતો. એ
ન્યાયથી વર્તતા. એમને વ્યાજબી પગાર એ વેળા એક મોટા ગામમાં એક
આપત. પણ કામ પણ એ જ ખૂબ શ્રીમંત જાગીરદાર રહેતો હતો. અને તે આલીશાન મહેલ જેવું મોટું એનું
આમ જાતમહેનત, બીજા પાસે મકાન હતું, વાડી-વફા હતા, વિશાળ
કામ લેવાની કળા, અને ન્યાયી ફળદ્રુપ બાગાયત જમીન હતી, અને
વર્તનને લઇને એ દર વર્ષે વધુ ને એમાં ખેતીવાડી મેટા પાયા ઉપર
વધુ આબાદ થાય એમાં નવાઈ થતી હતી.
ન હતી. દિવસે દિવસે આ જાગીરદારની પણ ઘઉંમાં કઈક કાંકરા પણ આબાદી અને વૈભવ વધતાં જ જતાં હોય છે. આ જાગીરદારના સંખ્યાબંધ હતાં. એમ થવાનું એક કારણ હતું. નોકરીમાં એક બેઠાખાઉ અને આળસુ એ જાગીરદાર ખૂબ મહેનતુ હતે. નેકર હતું. એ હંમેશાં ઓછું કામ પિતાના તાબાના નાનામોટા સર્વ કરવામાં આનંદ લેતો. શેઠની નજર
કરે ઉપર એ સતત કાળજીભરી ચૂકવી એ આળસુ માફક બેસી રહેતો.
