________________
[ રે,
a. ૧–૧૯૬૪] બુદ્ધિપ્રભા મેએ ખૂબ કડવાં વચન કહ્યાં. શેનું વેરીના હૈયામાં પણ પ્રેમ જગાવે એવી હાડે હાડ અપમાન કર્યું. થાય તે કરી દયામયી, ભોળી, ભલી અને દિવ્યલેવા સામે ચાલીને શેઠને આવાહન સ્વરૂપિણું. માયું.
નિર્દોષ બાળા વગડાઉ ફૂલ વીણવા માણસની સહનશક્તિને પણ હદ એક વાર ગામને સીમાડે ગઈ. એની હોય છે. વળી આવા નાફરમાન નોક- ભાળ રાખનાર આયા એની સાથે જ રનો વાંક જતો કરે તો બીજા નાક હતી, પણ સ્ત્રીને ઘણી બીમાર હતો પણ આવા જ નીકળવાને ભય. એટલે પેલી નાની બાળાને કુલ આથી જાગીરદારે એ નેકરને એને વીણતી મૂકી એ આયા એના ધણીને પગાર અને વાટખરચી આપી તરત જ જેવા ગઈ. નોકરીમાંથી કાઢી મૂક્યો.
ફુલને રૂપાળો દડે બનાવી અને - આંખમાંથી નય ખૂન વરસાવ ગળામાં ફૂલની માળા પહેરી નિર્દોષ અને દાંત પીસતે નકર જતાં જતાં બાળા મસ્ત બની આમતેમ રમી રહી બોલ્યાઃ “મને નોકરીમાંથી કાઢી હતી. તે પેલા દુષ્ટ નેકરની નજરે મૂકવાનું ફળ કેવું મળે છે તે હવે પડી. આજુબાજુ કેાઈ કરતાં કેરી પછી કઈક વાર સમજાશે, શેઠ !” ન હતું. [૨]
એણે પોતાની કમ્મરે છૂપાવી જાગીરદારના ગામની બહાર મોટું રાખેલી તીક્ષ્ણ ધારવાળા છ કાઢયે. વિશાળ જંગલ હતું. એ જગલમાં બિચારી નિર્દોષ બાળાને હાથ કેણીની પેલે કાઢી મૂકવામાં આવેલે નેકર ઉપરથી નિર્દયતાથી કાપી નાખે. જઇને રહ્યો. ગામમાં કોઈક વાર ત્યાંથી જીવ લઇને તે ભાગી ગયો. ચેરી-ચપાટી કરીને અથવા જંગલનાં બાળકીએ કારમી ચીસ પાડી. કંદમૂળ ખાઇને એ દહાડા કાઢતા દડદડ દડદડ લેહી વહી જતું હતું. હતો. એના મનમાં માત્ર એક જ બાળા બેભાન થઈ ધરતી ઉપર મુરાદ હતી. કોઈને કઈ રીતે માલિક ઢળી પડી. ઉપર વેર લેવું. એ લાગ એ રોજ આજુબાજુથી લોકે દોડી આવ્યા શોધ્યા કરતો હતો.
પેલી આયા પણ દેડી આવી. એક વેળા એની એ ઇચ્છા ફળી. બાળકો માટે સારામાં સારા
શેઠને એક માત્ર નાનકડી રૂપસુંદર ડોકટર બેલાવી એની દવા કરપુત્રી હતી. નકરી દેવબાળા જોઇ લે. વામાં આવી.
આ
