________________
તા. ૧૦-૨-૧૯૬૪)
બુદ્ધિપ્રભા પિતાએ એનું નામ “વલ્કલગીરી” વેશ ધારણ કરી વનમાં જાઓ અને રાખ્યું. વનમાં દૂધ, વનફળ વગેરે વડે વિવિધ કળાઓ વડે માસ ભાઈનું મન વલ્કલચીરી’ મોટો થશે. પશુઓ સાથે આકર્ષી એને અહીં લઈ આવે.” એ રમતો, પિતા પાસે એ ભણતો અને પિતાની સેવાચાકરી કરતે. ક્રમે
વેસ્યાઓ બિલ ફલ વગેરે લઈ કમે એ યુવાનીમાં પ્રવેશ્યો, પરંતુ તે
તપસાશ્રમમાં ગઈ. વકલચીરીએ ઉઠીને
એમનું સ્વાગત કર્યું અને પૂછયું, તદ્દન ભેળા બ્રહ્મચારી જ રહ્યો હતો.
તમે ક્યાંથી, આવો છે? વસ્યાઓએ. સ્ત્રી એટલે શું એની પણ એને ખબર
કહ્યું, પિતન આશ્રમમાંથી.” વટકલનહોતી.
રીએ એમને આશ્રમનાં ફળ ખાવા આ બાજુ પિતાની ગાદીએ પ્રસ
આપ્યાં. વેશ્યાઓએ પોતે લાવેલાં ફળ નચંદ્ર મેટો થયો અને સુખેથી રાજ્ય
વકલચીરીને ચખાડયાં અને કહ્યું, કરવા લાગ્યો. એણે એક વખત સાંભળ્યું
‘તમારાં ફળ સાવ નીરસ છે. અમારા કે પોતાની માતાએ વનમાં ગયા પછી
ફળ કેટલા સ્વાદિષ્ટ છે !” વલ્કલચીરીએ. એક પુત્રને જન્મ આપે છે અને એ
વેશ્યાઓની છાતી પર સ્પર્શ કરી કહ્યું, પણ હવે મોટા થઈ ગયો છે. ત્યારે
‘તમારી છાતી પર આ ફળ શું છે? પિતાના એ ભાઇને મળવા માટે એનું
વેશ્યાઓએ કહ્યું, “અમારા આશ્રમમાં હદય ભ્રાતૃસ્નેહથી ઉત્કંતિ થઈ ગયું.
રહેનારને પુર્યોદયથી આવું ફળ પ્રાપ્ત એણે ચિત્રકારને બોલાવી જંગલમાં
થાય છે. તમે અમાસ આશ્રમે ચાલે.” જઈ પિતાના ભાઈનું ચિત્ર તૈયાર કરી લાવવાની આજ્ઞા કરી. ચિત્રકારે તે
વલ્કલગીરીએ કહ્યું, “હા, જરૂર મને
લઈ જાઓ.’ પ્રમાણે ચિત્ર બનાવી લાવ્યા. એ જોઈ પ્રસન્નચંદ્રને ઘણો આનંદ થયો. વલ્કલગીરી વેશ્યાઓ સાથે જવા પિતાના ભાઈના ચિત્રને છાતીએ માટે સંકેતસ્થાને ગયે. ત્યાંથી વેસ્યાઓ વળગાડી તે વિચાર કરવા લાગ્યો કે સાથે છેડેક ગયો ત્યાં સામેથી સોમચંદ્ર. “પિતાજી તો વૃદ્ધાવસ્થામાં વનમાં વૈરાગ્ય ઋષિ આવવાના સમાચાર મળતાં ધારણ કરી ઉત્સાહપૂર્વક તપ કરે છે, વેશ્યાઓ આમતેમ નાસી ગઈ. વટકલપરંતુ મારા નાના ભાઈ તરુણ અવ- ચીરી તેમને શેાધતે શોધતો વનમાં સ્થામાં આવું કષ્ટ ઉઠાવે અને હું ભટકવા લાગ્યો, પણ કેાઈ વેશ્યા તેને રાજ્યસુખ ભોગવું એ યોગ્ય નથી. દેખાઈ નહિ. એવામાં વનમાં એક રથી
એટલે રાજાએ કેટલીક કુશળ તેના જોવામાં આવ્યો. એણે રવીને વેસ્યાઓને બેલાવી કહ્યું, “તમે મુનિને પૂછ્યું, ‘તમે ક્યાં જાઓ છે? રથીએ
