Jain Dharm Prakash 1951 Pustak 067 Ank 10

Author(s): Jain Dharm Prasarak Sabha
Publisher: Jain Dharm Prasarak Sabha

Page 7

=
૨૦૫
અંક ૧૦ મો |
વિચારકર્ણિકા.
સન્દર્ય એ સંદર્યના પિપાસુ ! સંદર્યને તું કેવી રીતે પીશ ?—જો તારા પોતાનામાં જ નહિ હોય તો?
જે–પિતાનામાંથી નથી–તે અન્યમાં જુવે છે ખરો ? અને કઈ કહે કે હું જોઉં છું, તે તે સત્ય દર્શન છે ખરું?
એમ તે આંધળો પણ અંધકારને જુવે છે–પણ અંધકાર એ શું સત્ય દર્શન છે? દર્શનને યોગ્ય છે?-વિષયોની જેમ !
તે પછી તું તારી દષ્ટિને જ સોંદર્યમય કાં ન બનાવે ? તારી નજર સેંદર્યમય બનશે તે પછી આખું વિશ્વ તને માત્ર સૈન્દર્યનું ધામ જ દેખાશે. સંદર્ય, સંદર્ય અને સૌંદર્ય!
P
એ સૌંદર્યને પીવા તલસતા તૃષાતુર ! તું સંદર્યનું પાન ક્યાં કયાં કરીશ અને કયાં કયાં નહિ કરે ? એવું એક સ્થાન તે બતાવે કે જ્યાં દર્ય ન હોય ?
ક્યાંક રૂપનું છે તો કયાંયેક બુદ્ધિનું છે, ક્યાંયેક વૈભવનું છે તો કયાંયેક ભાવનાનું છે; કયાંયેક સ્થાનનું છે તે કયાંક પવિત્રતાનું છે, કયાંયેક બળનું છે તે ક્યાક નક્કરતાનું છે; કયાંયેક કળાનું છે તે કયાંયેક કલ્પનાનું છે,
કયાંક શિપનું છે તે ક્યાંયેક કાવ્યનું છે. ડગલે ને પગલે–આવા અનંત સેંદર્યથી છલકાતા વિશ્વમાં, સૌંદર્યને મર્યાદિત સ્થાને જ શોધવા જવું એનો અર્થ સૌન્દર્ય-દષ્ટિની અજ્ઞાનતા સૂચવે છે !
ચિત્રભાનુ ઉપકારને આનંદ ધરતી ધગધગતી હતી. ચારે તરફ કાંટા પથરાયેલા હતા. જવાનો માર્ગ ક્યાંયે ન હતું. મારે પેલી પાર જવું હતું. હું થંભી ગયો–પણ-પણ ત્યાં તે ગુલાબનું એક ફૂલ દેખાણું. એણે હાસ્ય-સૌરભની છોળો ઉછાળી, અને આવીને મારા માર્ગમાં વિખરાઈને પથરાઈ ગયું. નીચે કાંટા અને એની ઉપર ગુલાબની વિખરાયેલી કમળ અને નાજુક પાંખડીઓ હતી. એના પર પગ મૂકી, હું ચાર્યો ગયો.