________________
૧૮૦ ? પશ્ચાત્તાપનાં આંસુ
કહેવાઓ! અને આ તો નવે પંથ કાઢવાની પ કલાક.અડધે કલાક.મૌન પથરાયું. તરકીબ છે! મેં વિચાર્યું કે મહાવીરને ધમ “હવે મારી તમને એક જ આજ્ઞા છે....” તપ-ત્યાગ અને સંયમના મહાન કષ્ટોથી સાધક “જરૂર ફરમાવે..... એકી સાથે સર્વે છે; જે હું તપ-ત્યાગ અને સંયમનાં ઉગ્ર કષ્ટો બેલી ઉઠ્યા. - વિનાને ધમ દુનિયાને બતાવીશ તે જ લેકે “મારા મૃત્યુ પછી...મારા ડાબા પગને મારા અનુયાયીઓ બનશે!”
દોરડાથી બાંધજે....શ્રાવતિની ગલીએ ગલીએ જાદુગર પિતાના જાદુને ભેદ ખેલે અને
મારા મડદાને સેડજે...મારા મેંઢા પર થૂકજો.” તે જેટલે માંચક હેય તેટલું જ માંચક
...આંસુથી સંથારે ભીંજાઈ ગયે...ત્યારે ત્યાં શાલકને આ વૃત્તાંત બની રહ્યો.
રક્ષા કેની આંખમાંથી આંસુ નહિ પડયાં -
હોય? ગોશાલકને દેહ તેજલેશ્યાની તીવ્ર વેદના
સાચાં હૈયે પાપનું એલચન કરનાર અનુભવે છે.
પથ્થર દિલને પણ પીંગળાવી દે છે. ગશાલકને અંતરાત્મા મહાવીરની આશા- “ત્રણ વાર ફેરવજો....અને કહેજે-આ તનાને ઉગ્ર સંતાપ અનુભવે છે.
મખલિપુત્ર ગોશાળ છે...આ જિન નથી.” મેં કેવળ આ ભવને જ વિચાર કર્યો પણ જિનેશ્વરને વૈરી છે.ગુરુને અવર્ણવાદી પરલોકને જરાય વિચાર ન કર્યો...મને છે શ્રમણને ઘાતક છે.સર્વને ભારે ખેદ એ છે કે હું મહાપાપી હજુ કેમ દરિયે છે..? જીવું છું?” શાલક બે પગ વચ્ચે માથું બેલતાં બોલતાં થાક લાગે છે. દભાવી હીબકી હીબકીને રડવા લાગ્યા.
બેલતાં બોલતાં હૈયું ભરાઈ આવે છે... ત્યાં એક ભક્ત આશ્વાસન આપવા લાગ્યઃ ‘કહેજ-સાચા જિનસાચા લાયક
મહારાજ, જે બનવાકાળ હતું તે બની ખરેખર કેવળજ્ઞાની...સત્યવાદી...૫રમ કરુણાગયું..હવે વધુ ખેદ કરવાથી શું?’
નિધાન....ધર્મનાદેશક..ભગવંત મહાવીર છે.” કેણ છે એ? એવાં પિકળ આશ્વાસને
ગશાલકથી સ્મૃતિમાં ભદંત મહાવીરની
ગોશાલકથી સ્મૃતિમાં ભદત મા આપી મને મારા પાપ-પશ્ચાત્તાપથી પાછો ન કરુણામૂતિ અંકિત થઈ. એણે મને મન પાડે. બનવાકાળ નથી બન્યું, મારી અવળ
મહાવીદેવને ભાવપૂર્વક વંદના કરી મહાવીરચંડાઈએ બનાવ્યું છે....મારા પાપપ્રિય જીવે દેવનાં ચરણે પોતાના પાપાત્માનાં ગરમગરમ મહાન અધમતા કરી છે...?
આંસુએથી પૂજન કર્યું રૂદન અને રેષથી ગોશાલકે ભક્તને ઝાટક. સાતમા દિવસની સંસ્થાના ટાણે શાલક
હવે તેને કંઠ રૂંધાવા માંડશે. તેની આ દુનિયાને છેડી ગયે. વેદનાએ માઝા મૂકી. તે બેસી ન શકયે. દુનિયા છે ત્યારે ય ગાળાની ગાજવીજથી સંથારામાં લાંબે થઈ ગયે....પણ હજી તેને ગાજી રહી હતી. પણ ત્યારે ભગવંત મહાવીરે ઘણું કહેવું હતું. હજુ તેને ઘણી આંતરવ્યથા ગોશાલકને મેક્ષપ્રાપ્તિ થશે. એવું પરમ સત્ય ઠાલવવી હતી.
પ્રકાશ્ય.
