________________
લેઃ દિનકર જોષી
આ માસની સમાજ કથા
'સમીસાંજ
[એની ભૂલ ભયંકર હતી. એ ભૂલ સુધારવા એ વરસે સુધી ભટ. હૃદયમાં પસ્તાવાને ધીખતે અંગાર ભરીને એ શહેરે શહેર ઘૂમ્યો. પણ ભૂલને ભેગ બનેલી એની સાળી તે મરી ગઈ હતી, જીવતી હતી એની બેન, એની સગી પત્ની એક “સમી સાંજ ના એ મળવા આવ્યો. મિલન થયું. પણ એના જ સગા દીકરાએ જ્યારે કીધું – પડે ઝટ રસ્તે ? ત્યારે એ પિતૃવત્સલ પિતાએ શુ નહિ અનુભવ્યું હોય ? પસ્તાવાની આગમાં શેકાતાં એક પિતાની કારણયસભર વાર્તા એટલે “સમી સાંજ –-સંપાદક]
આ દરવાજાવાળી એક બેઠા ઘાટની ડેલીમાં દિવસભરના રઝળપાટને અંતે પાછા
વિજયા ફળિયાને એક છેડે તુલસીકયારે ફરી રહેલા સૂર્યનારાયણને પશ્ચિમાકાશના
દીપ પ્રગટાવી રહી હતી. પીસતાળીક્ષિતિજમાં અદશ્ય રહીને આવકારી
સેકની વયની વિજયા લાગવી જોઈએ રહેલી કોઈ સ્વર્ગ સુંદરીએ પોતાના
એ કરતાં વિશેષ વૃદ્ધ અને ગમગીન નાજુક હાથે ધીરે ધીરે ગુલાલ ઉડાડીને
જણાતી હતી. ઊંડી ઉતરી ગયેલી વાતાવરણ રંગીન કરી નાખવાની શરૂ
એની આંખોમાં અને સુકાઈ ગયેલા આત કરી દીધી હતી. જવા માટે ઉતાવળે થઈ રહેલે રવિ લાલ લાલ
એના ચહેરા પર વિષાદ અને શૂન્યતા થઈને ચક્કર ચકકર ધૂમ હતો. આથી
તરવરી રહ્યાં હતાં. આખું ય ઘર
શાંત હતું. રહેલી એ પ્રકૃતિલીલા જેડે એકરૂપ થવા મથતી હોય એમ જગત પરની પવનનો એક આછી ઝપાટો આવ્યો દિનભરની પ્રવૃત્તિઓ પણ ધીમે ધીમે અને પ્રગટે ન પ્રગટે ત્યાં તો દી શમતી જતી હતી.
બૂઝાઈ ગયો ! વીસ વીસ વરસથી ટર્કી આથમણી દિશાએ આવેલી ઉઘાડા રહેલી વિજયાની શ્રદ્ધા પણ જાણે કે
