________________
નિંદર ૨૯ “કેનું નશીબ જોર કરે છે? અહી..મઝાનું. બાબુ અખીલ જાતેજ છે કે ? શાબાશ દાદા ! સરસ! કંઈ સંગીત ઉડાવે છે ને?”
હું કોઈને ચૂમતો નથી,” અખીલે ગભરાતાં ગભરાતાં કહ્યું, “તમે શું મારા ભાઈ ! જરા વિચાર તે કરો! હું તે પેલી બરફીની તાસક જોઈને ખુશ થઈ અમસ્થા બુચકારા બેલાવતો હતો.”
સુરેન્દ્રના મુખ પર હાસ્યની રેખા ફરકી અને તે જતો રહ્યો. અખીલ રાતાચોળ બની ગયો.
સાલે! ” તેણે વિચાર્યું. “હવે ભાઈ બધે ફરી મારી વાત કરવાના. આવી વાતને શહેરમાં ફેલાતાં વાર. કેટલી....ગદ્ધો !”
અખીલ શરમાતે ઓરડામાં પાછો ફર્યો અને સુરેન્દ્રને જવા ઝડપથી ચારે બાજુએ નજર ફેરવી. મહેરબાન તો પિયાના પાસે બેસી સૈનિકની અદાથી અધ્યાપકની સાસુને કંઈ કહેતા હતા અને તે ખુશ થઈ હસતી હતી.
“મારા વિષે જ ” અખીલને શંકા આવી. “મારી જ વાત. મા કાલી હરામીની ખબર લે! અને પેલી પણ તેના શબ્દ શબ્દને સાચા માની હસે છે! સાલે મૂર્ખ ! એ દીનાનાથ! આ કેમ સહેવાય? મારે તેની બાજી ઊંધી વાળવા કંઈ કરવું જોઈએ. હું બધાને આ બનાવની વાત કહીશ અને એને ર્નિદાર તરીકે ખુલ્લો પાડીશ.” ડીલ ખજવાળ અખીલ મૂંઝાતે અસુતેષ પાસે ગયે.
હું જરા જમણની વ્યવસ્થા કરવા રસોડામાં ગયો હતો. તેણે એ અંગ્રેજીના શિક્ષકને કહ્યું, “તમને બરફી બહુ ભાવે છે એની મને ખબર છે. તેથી મેં ખાસ બનાવરાવી છે. હી...હી....હી..! હું અને પછી...અરે, સાલું ભૂલી ગયો અને રસોડામાં હમણાં જ એક મઝા થઈ! તમે સમજ્યાને, હું રસોડામાં પેઠે અને વાનીઓ જોવા માગતા હતા. બરફી જોઈને તે હું ખુશખુશ થઈ ગયો..કેવી ઉમદા જાત...મેં હોઠથી બુચકારો કર્યો અને પેલો ઘેટા જેવા લબાડ સુરેન્દ્ર અંદર આવીને કહે...હા...હા...હા ! અને કહે, “ ઓહો! ચુંબન કરો છો ?” સાવ મૂર્ખ. જાણે હું રસાયણ રજનીને ચુંબન કરતો હોઉં! અરે એ તે એવી લાગે છે... જાણે....હત્તારી! એના જેવીને હું ચૂમું? આવા મૂર્ખ જગતમાં પાકે છે! સાવ ડોબે!”
એ કેણુ?” તારાનાથે અંદર આવી પૂછ્યું.
“સુરેન્દ્ર !.. જુઓ હું રસોડામાં ગયો હતો.રજની ને બરફીની વાત કરી કહેવામાં આવી. “જરા વિચાર તે કરે ! હું એક કુત્તાને ચૂમું તે રજનીને ચૂમું.” ન પાછું ફરી જતાં અખીલે બાબુ મહેશને જોયા.
“અમે સુરેન્દ્રની વાત કરતા હતા,” અખીલે મહેશને કહ્યું, “તદન ઉલુરડામાં ડોકિયું કરી મને રજની રસોયણ પાસે જઈ મોટી વાત ઊભી કરી, “કેમ, રજનીને ચુંબન કરો છો ?” – એમ મને પૂછવા બેઠે. મારા સમ, જરા વધુ ઢીંચો હશે? મેં તે સુણાવ્યું કે રજની કરતાં હું મરઘીને ચૂમવું વધારે પસંદ કરું. અને તેને યાદ આપી કે હું તે પરણેલો છું. તેની મૂર્ખ જેવી કલ્પના તે જુઓ ! હસવા જેવું છે ને ?”
“શું હસવા જેવું છે?” ત્યાંથી પસાર થતા ધર્મગુરુ મહેન્દ્ર પૂછ્યું. “પેલો ચક્રમ સુરેન્દ્ર! હું રસોડામાં બરફી જેતે હતો.તમે સમજ્યા ને...”
વળી પાછું રામાયણ ચાલ્યું. અડધા કલાકમાં તે બધાયે મહેમાન બરફીની વાતથી વાકેફ થઈ ગયા.
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
