Buddhiprabha 1914 04 SrNo 01

Author(s): Adhyatma Gyan Prasarak Mandal
Publisher: Adhyatma Gyan Prasarak Mandal

Page 19

કાત્મક જ
बन्धु विरह. (લેખક મ્હેન છું. અમદાવાદ ) એ બન્ધુ તું મારા ઉડી ક્યાં ગયેા, તુજ વિષ્ણુ આનંદ ઉર્મિ નહિ દેખાયને; ચૈાતિના આધારે સળે શ્રીવળી, સુરત તારી કાઇ સ્થળે ન જાયને. વાર્તા કરતાં દશ વત્સર વહી ગયા, પણુ ત ભૂલાયે અંતરમાંનુ દૃશ્યો; સુરત સ્મૃતિમાં આવી બન્ધુ સતાવતી, ચીર વિરહનું ખુચેભારી શક્યો. લાખ ચૈારાર્થી યાતિમાં વ્યવિ ઉપની, માત પીતાદિક થયાં અનતિ વારો;
એના તે પશુ સાથે થઇ ગઈ, સમજું છું પણ, દીલડુ નીય દુભાયો. વૈશાખે આન૪ આવ્યા આંગણે, સગા સંબંધી સાથે સા પરિવારજો; બંધુ વિષ્ણુ સૈા સુનુ સુનુ લાગતું, માં જઇને ાકારૂં અમૃત નામો. ઉત્તમ કુળને ઉત્તમ નતિ પામીયે, વળી પામ્યા તુ ધર્મગુરૂને સાથો; કાળો આયિતે આવી ઘેરિયા, કર્યો પક્ષમાં તુજ વિતતા નાશનેે. તું ચાલ્યું. હું ચાલીશ તેનું કંઇ નથી, પણ ગુણ તારા કદીએ ન ભુલાયો પુત્ર ભક્તિભાવ રૂ૬૫ વસીયાં હતાં, જૈન ધર્મની શ્રા પણ નિરવારને. સુરતી તારી નજરા આગળ આવતી, તાકી તીર ભાકાતુ હ્રદય મઝારો;
સુની ધારાએ દિવસ વહી ગયા, ક્યાં ગયા. આ ભગિનીને! સદ્ ભાતો, માડ વચ્ચે હા મનડું તે મારૂં બળે, કોઇ દેખાડી નિરમળ અત્યંત વાસો; બધુ બધુ કરતી જગ ક્રૂરતી ક્રૂ, પણ ક્યાં બધુ હ્રદય યુકે નિશ્વાસને. પ્રભુ કૃપાએ માધુ” હું મનથી એટલું, હૃદય તષ્ટા માંધવને સ્વર્ગ નિવાસો; આધિ ઉપાધિ જે સ્થળ નહિ સતાપી, મણિમય દિવ્ય સ્થળે હા અદ્ભુત વાસો.
મ
આ
મા
આ
આ
આ
આ
આ
આ
૧૨