________________
૧૪૩
છે પશુ આભાના આનંદ માટે ભિક્ષા માગતા નથી, જ્ઞાની પુરૂષની કઈ મ. શ્કરી લખે છપાવે તે પણ તેની તેને અસર થતી નથી, જ્ઞાની શરીરથી રોગી હોય તો પણ અન્તરથી તે નિરોગી રહી આત્માનંદ ભેગવે છે, ઘર બળી જાય છે પણ તેના મનમાં જ માત્ર શોકની અસર થતી નથી, જ્ઞાનિમુનિવર્યનું કોઈ માન કરે તેપણુ તેને હવે થતો નથી કેાઈ અપમાન કરે તે પણ તેને શોક થતો નથી, જ્ઞાનિને પ્રથભાવસ્થામાં સુખ દુઃખના સંયોગે જીતવા કઠીન લાગે છે પણ જ્ઞાનની પરિપકવ અવસ્થા થતાં બાહ્ય શુભાશુભસંગોને
ની આત્માનંદ ભાગ છે, જ્ઞાની પોતાના આભાવના અન્યત્ર અહંભમર બુદ્ધિધારણ કરતા નથી. ગજસુકમાલ અને મિતામુનિના શરીર મહાપાડા થઇ તે પણ તે આત્મસ્વરૂપમાં લીન હતા તેથી તેમને શરીરની પીડા અમર કરી શકી નહિ, કોઈ મનુષ્યને કાંટો વાગે હેય છે ત્યારે તેને કાંટો કાઢનારપુ કાંટો વાગનારને કાંટે કાઢતાં દુઃખ ન થાય તે માટે કહે છે કે, હે ભાઈ અ મુક ઝાડ ઉપર જે શું થાય છે ત્યારે તેનું ચિત્ત દસ્થપદાર્થની સાથે લીન થાય છે કે પેલે કાંટો કાઢનાર કાંટો કાઢે છે છતાં તેને માલુમ પડતી નથી અને દુખ ઓછું થાય છે તેવી રીતે જ્ઞાની પુરુષ આત્મસ્વરૂપમાં લીન એ થઇ જાય છે કે તેને બઘનાં દુઃખ ૫ડે છે, વેદે છે છતાં અન્તરથી આમ સ્વરૂપમાં લીન થએલે હોવાથી આત્મખની ખુમારીમાં હોય છે, વાગિનાનિને કોઈ અલ્પનામવાળા કહે. લખે છપાવે તેપણ યોગશનિપુરૂષને તેની કંઈ અસર થાય વહ જ્ઞાનીને તથા યોગિને કેાઈ મુખ કહે તેથી તે મુખ બની જતા નથી, જ્ઞાનીને કોઈ જ્ઞાની કહે તેથી કંઈ નાનને વિશેષ લાગતું નથી, આ પ્રમાણે જ્ઞાની પુરૂષ ચારિત્ર અંગીકાર કરી રાગદેપના વિકારોને જો છે. અને જાવા પ્રયત્ન કરે છે, કોઈ વખત પાછો પડે છે તોપણ પુનઃ ચારિત્રની સ્થિતિ પ્રાપ્ત કરવા પ્રયત્ન કરે છે. અને કરે છેજ. આત્માના રવેરપવિનાની સંભાવનાઓ પદાર્થો પર છે તેમાં ઇષ્ટપ
શું અને ખરાબ પદાર્થોમાં અનીષ્ટપણું માનવાથી અને પરમાં ઈષ્ટપણું અ• નકમે રામ કપન્ન થાય છે. જ્ઞાનને પરવરતુમાં ઇષ્ટ ને અનિષ્ટપણું મા અને અનીષ્ટબુદ્ધિ રહેતી નથી તેથી તેને પરવસ્તુઓ નવાથી વાગષ એક સરખી સમાન ભાસ છે પરવસ્તુમાં શત્રુ અને થાય છે.
મિત્રપણાની બુદ્ધિ રહેતી નથી વસ્તુતઃ પરવરતુ
તે આત્માની નથી આભાર્વથી ભિન્ન છે. આત્મા સચિદાનન્દ સ્વરૂપમય છે, આભાજ ખરાબ વિચારોથી દુઃખી થાય છે
