________________
- વગર વિચાર્યું કાર્ય .....શ્રી કપૂર આર. વરિયા ઉતાવળમાં કોઈ પણ કાર્ય કરવામાં પરિણમે પશ્ચાત્તાપ, અતિશય ખેદ, અને કાર્યનાશ સિવાય અન્ય કશું જ મળતું નથી. આ કથા આ વસ્તુને કહી જાય છે. લેખક ધાર્મિક શિક્ષક છે. પ્રાચીન કથાઓમાંથી આવી ટૂંકી વાતે સરળ ભાષામાં રજૂ કરવાને અભ્યાસ તેઓ ચાલુ રાખે તેમ આપણે ઇચ્છીએ.
આ ભરતક્ષેત્રને વિષે રાજપુર નામે રીએ કહેવાથી સિંહને વનના મધ્યભાગમાં નગર છે, ત્યાં સાર્થક નામવાળે શત્રુદમન રહેલે જાણી લેન્થને ઘેનની બહાર રાખી નામે રાજા રાજ્ય કરે છે, તે રાજાને સ્નેહડે રાજા હાથી ઉપર ચડીને શુભંકર સહિત યુક્ત રત્નમાલા નામે પટ્ટરાણું છે. સિંહની પાસે ગયે.
એક વખત રાજા સભા ભરીને બેઠા હતા, રાજાને પિતાની સન્મુખ આવતે જાણી તે વખતે આજ્ઞા લઈને એક બટુક (છોકરે) તે ભયાનક સિંહે પણ રાજાને મારવા તરાપ સભામાં આવ્યું. રાજા રાજકાર્યમાંથી વ્યગ્ર મારી એ સમયે “મારા સ્વામીને કાંઈ પણ હેવાથી એક બાજુ તે બેસી રહ્યો. એગ્ય પીડા ન થાઓ ” આમ વિચારી શુભંકરે સમયે સભાને વિસર્જન કર્યા પછી તરાપ મારતા સિંહના મુખમાં તિણ અંકુસ્નાન કરી, રાજા દેવપૂજા કરવા જાય છે, તે શને પ્રહાર કરી સિંહને મારી નાખે. અવસર જોઈને બટુકે રાજાના હાથમાં આ જોઈ કેધિત થયેલા રાજાએ તેને ફૂલે આપ્યાં.
રાજાએ બટુકને જોઈને પૂછ્યું, “હે ભદ્ર! “શભંકર ! તેં આ સારૂં ન કર્યું, તું કેણ છે?
કેમકે મેં હણવા ઈચ્છેલા સિંહને ચપળતાથી અરિષ્ટપુરમાં વસતા યજ્ઞદત્ત નામના તેજ મારી નાખે, આથી ફક્ત તે સિંહને બ્રાહ્મણને શુભંકર નામે હું પુત્ર છું. જુદા હ નથી પણ સર્વ રાજાઓની વચમાં
દા દેશે જોવાની ઈચ્છાથી ફરતા-ફરતા મારા યશને પણ હા છે.' તમારી પાસે આવ્યો છું.'
રાજાએ તેને વિનયવાન જાણ પિતાની આ સાંભળી શુભંકરે કહ્યું, પાસે રાખે, શુભંકર પણ ત્યાં નિશ્ચિતપણે
હે સ્વામી! તમારા શરીર ઉપર વિપત્તિ રહેવા લાગ્યું. વિનય આદિ ગુણોથી તે જાણી મેં સિંહને હણ્યો છે, પણ મારે રાજાને પ્રીતિપાત્ર થયેલ હોવાથી અંતઃપુર
પરાક્રમને દેખાડવાની ઈચ્છાથી હર્યો નથી, વગેરે સર્વ સ્થળોએ પ્રતિબંધરહિત તેજતે
વળી મેં સિંહને માર્યો તે ફક્ત આપના આવતો હતો.
પ્રભાવથી જ માર્યો છે, એમ ન હોય તે ફક્ત એકદા તે નગરની સમીપ એક વિકરાળ એક અંકુશવડે તેને નાશ કેમ થાય ? હું સિંહ આબે, શિકારીએ આવીને તે વાત સૈનિકોને કહીશ કે, “સ્વામીએ તેિજ સિંહને રાજાને કહી. રાજા પણ તે સિંહને વધ કરવા માય છે માટે હે દેવ ! મારા ઉપર અપ્રસન્ન સારૂ ચતુરંગ સેના સહિત શુભંકર બટુકને ન થાઓ. કારણ કે, આ વાત આપણું બે સાથે લઈને નગરમાંથી બહાર નીકળે. શિકા- સિવાય અન્ય કોઈ જાણતું નથી.”
૧૦
