________________
સૌભાગ્યની ક્ષણ
ગામડાને માગે હું છે. ઘેર ભિક્ષા માગતો ચાલી રહ્યો હતો, ત્યાં એક નવ્ય સ્વમ જે તારો સોનેરી રથ દૂરથી દેખા, છે મને આશ્ચર્ય થયું કે આ રાજાઓને રાજા કોણ છે?
મારી આશ ઓ ઊંચી ચડી ને મને લાગ્યું કે હવે મારા હીત દિવસેને અ ત આવ્યો છે, માગ્યા વગર પણ તારા તરફથી ભિ! મળશે તથા ચારે તરફ ધૂળમાં દ્રવ્ય ઉછાળવામાં આવશે, એની રાહ જોતો હું ઊભો રહ્યો.
તારો રથ નજીક આવે છે અને હું ઊભે હતો ત્યાં અટક. તારી દષ્ટિ મા પર પડી અને તું રિમત કરતો નીચે આવ્યો. મને લાગ્યું કે મારા જીવનનું સૌભાગ્ય આખરે આવી પહોંચ્યું છે. પછી અચાનક તેં તારો જમણો હાથ લાંબો કર્યો અને મારા પ્રત્યે કહ્યું : “તારે મને શું આપવાનું છે ?”
અહો ! એક ભિખારી પાસે માગવા રાજા હાથ લાંબે કરે, એ કેવી ? શ્કરી ! હું ગભરાઈ
શ્રી રવીન્દ્રનાથ ટાગોર જઈને કંઈ નિશ્ચય પર આયા વિના ઊભો રહ્યો. પછી મારી ઝોળીમાંથી મેં ધીમે રહીને એક નાનામાં નાને અનાજનો કણ કાઢ્યો અને તે તેને આપો.
પણ દિવસના અંતે જયારે મે જોયતળિયા ઉપર મારી ગેળી ખાલી કરી ત્યારે કણોની એ તુરછ ઢગલીમાં એક સેનાની કણી જોઈ મને કેટલું બધું આશ્ચર્ય થયું. તે પછી હું ખૂબ જ રડ્યો અને પસ્તાવો કરવા લાગે કે તને મારું સર્વસ્વ આપવા જેટલી મારામાં છાતી હોત તો કેવું સારું ?
તને સમર્પિત કર્યા વિનાનું મારી પાસે જે કંઈ છે, તે બધું મને શુદ્ધ અને ભિખારી જ રાખે છે.
0
5
જગતમાં પ્રભુ ગમે તે કઈ સ્વરૂપે આવીને તમારી પાસે માગણી કરે છે. એ જ તમારા ઉદ્ધારની પળે હોય છે. જેજે, અવસર હાથથી ન જાય.
હું મને શોધી રહ્યો છું હું મને શોધી રહ્યો છું, લાખ પડછાયા મહીં: હું જ ખોવાઈ ગયે છું મેં રચી માયા મહીં!
એક વેળા હું હતો હું, આજ પણ હું હું જ છું,
તોય હું હુને જડું ના ખેત કાયા મહીં! હું અ-મન કેરા ચમનમાં પર હતો દિકકાલથી, મન થયું: મહેર્યો, પુરાયો સુષ્ટિના પાયા મહીં!
હું મને શોધી રહ્યો છું, લાખ પડછાયા મહીં, હું જ ખવાઈ ગયે છું મેં રચી માયા મહીં !
કરસનદાસ માણેક
