________________
બુદ્ધિપ્રભા [ તા. ૧૦–Æ1૯૬૪ ઘડીમાં એક ચિત્ર દેરે છે, તે ઘડી વિહરતાં, માર્ગમાં સલકી નામનું એક પછી પાછું ભૂંસી નાખે છે. ઘડીમાં મોટું અરણ્ય આવ્યું. અરવિંદ મુનિની એક નવોજ આકાર નજરે પડે છે. સાથે બીજા પણ ઘણા મુનિઓ હતા.
મહારાજા અરવિંદ મેઘની આ સંલકીના અરણ્યમાં એ સૌ ઉતર્યા. લીલા તલ્લીનતા પૂર્વક જોઈ રહ્યા છે. મુનિઓને સંઘ મળ્યો હતો, વાદળ-ચિત્રકારે એ ક જિનમંદિર એટલામાં એક ગાંડે હાથી મદત્તરચીતરવાનું આદર્યું. મહારાજાને એ પણે વૃક્ષોને મૂળમાંથી ઉખેડીને ફેકતા ચિત્ર બહુજ ગમી ગયું. તેઓ પણ પિતાની તરફ આવતા એમણે જે, એક પીંછી તથા છેડે રંગ લઈ, એની મહાત્મા અરવિંદ ધ્યાનસ્થ હતા. તેઓ નકલ ઉતારવા બેસી ગયા. આ વાદળના નેત્ર ઉઘાડે તે પહેલાં જ ગાંડા હાથીએ આકારનું એવું જ એક બીજું જિન- એમને સુંટથી પકડયા. મહાત્માએ મંદિર ચણાવવાની એમની ભાવના હતી. જરાયે વ્યાકુળતા ન બતાવી. એ તો
એટલામાં તે વાદળ વીંખાયું. પર્વતની જેમ પોતાના આસને બેસી રહ્યા. મંદિરનું આખું સ્વમ ઉડી ગયું.
હાથીને ગર્વ ગળી ગયો. એને “સંસાર આટલે બધે અસ્થિર
મયિર મુનિ અરવિંદની છાતી ઉપર શ્રીવત્સનું છે?” મહારાજના અંતરમાંથી પાકાર ચિહ્ન જોયું. એ ચિહ જોતાં જ હાથીને ઉઠે. આ રાજ્ય, આ સંપદા, આ
પોતાના પૂર્વભવની સ્મૃતિ જાગી. એક જીવન, એ બધું શું આ વાદળના મંદિર
હા સરખા નીશાનમાં આખા જેવું જ ક્ષણિક હશે? એ બધાને
ભવની લાબી–સળંગ કથા લખાએલી વીંખાતાં શી વાર? શા સારૂ અસ્થિર
એણે વાંચી લીધી. હાથીએ સુંઢ નમાવી સંસાર પાછળ મારું જીવન વિતાવી
મહારાજાને પ્રણામ કર્યા. રહ્યો છું ?”
“શા સારૂ આ પ્રકારની વ્યર્થ અરવિંદ મહારાજાએ પોતાના પુત્રને
હિંસા કરે છે ?” મુનિએ અરવિંદ રાજસિંહાસને સ્થાપી ત્યાગ માગને
હાથાને સંબોધી કામ વાણીમાં કહેવા પંથે ચાલી નીકળ્યા. એ રીતે કેટલાક
લાગ્યા : હિંસા જેવું બીજું એક પાપ વર્ષો વહી ગયા.
નથી. અકાળ મૃત્યુના પરિણામે તો તે સમ્રાટ અરવિંદ આજે અરણ્ય
હાથને-જાનવરને ભવ મેળવ્યો છે. વાસી છે. નિસ્પૃહ મુનિ સર્વ
હજી પણ પાપથી કાં નથી હોતો ? આચાર પાળે છે.
ધર્મને પથે વિચર! વ્રતાદિનું પાલન એક વાર સમેત શિખર તરફ કર ! કેક દિવસે સારી ગતિ પામશે
