Jain Dharm Prakash 1959 Pustak 075 Ank 06

Author(s): Jain Dharm Prasarak Sabha
Publisher: Jain Dharm Prasarak Sabha

Page 9

અંક ૬]
શ્રી વર્લ્ડ માન-મહાવીર
' (૭).
આ અને તસદી લેવાની ને હેય. રાજાને હુકમ હાડકાં મજબૂત હતા. અને એની આંખમાં શૌર્ય શાલિનું રક્ષણ કરવાનો છે, આપે જ પોતે જવું હતું. બંને ભાઈઓ શંખપુર આવ્યા. ત્યાં આવી એ એને કાંઈ હુકમ નથી. આપની આજ્ઞાથી અમે અગાઉ નાના નાના રાજાઓ ત્યાં આવતા ત્યારે આપનું કામ બજાવી દેશે.' રાજા પ્રજાપતિ હવે શાલિ–-ખેતરનું કેવી રીતે રક્ષણ કરતા હતા તેની લગભગ આધેડ મટી વૃદ્ધ થવા આવ્યા હતા, એમને તપાસ કરી. તપાસમાં જણાયું કે રાજાઓ આવતા કુમારની માગણી યોગ્ય લાગી, પણ બાળકો કાંઈ તેઓ આ ખેતર ફરતે હાથી, ઘોડા અને હથિયારોને સાહસ કરી ન બેસે એટલા માટે એમની માગણીને તેવો ગઢ રચતા, આખો વખત સાવધાન થઈ સ્વીકાર કરતા બોલ્યા, “જુઓ ભાઈ ! તમે ચંડવેગ રહેતા અને પ્રત્યેક ક્ષણે સિંહને આવવાના ભયથી તના હાલહવાલા કર્યા તેને પરિણામે આ હુકમ કંપતા. કોઈ વખત તંગગિરિ પરથી સિંહને નાદ આવ્યું છે, હવે વળી કાંઇ સાહસ કરી બેસશો તો સાંભળી ગભરાતા, કોઈ વાર એ મન હાથી ઘેડામાં એ મોટો રાજા આ પણ ઘાણ કાઢી નાખશે અને દેવાદેડ થઈ જતી અને કોઈ વાર એમના પદાતિઓ આપણુને દુનિયા-પાણીમાંથી કાઢી નાખી મુળમાંથી પશુ પિતાના ઇષ્ટદેવને સ્મરવા મંડી જતા. એ ઉખેડી નાખશે. માટે તમે ત્યાં જઈને શાત્રિનાં પ્રમાણે ભયમાં, ગભરાટમાં અને દોડાદોડીમાં સમય ખેતરનું રક્ષણ કરવાનું કામ કરજો અને નકામા પૂરે કરતાં અને શાલિ કપાય એટલે પિતાને છૂટકારો તરતકરારમાં પડી મહારાજનો બેફ વહેરવાનું કઈ થયે માની અહીંથી પાછા જતા અને જતા ત્યારે કરતા નહિપુત્રએ પિતાને જણ્યું કે તેમણે કેઈ નવે અવતારે ઘર ભેગા થયા એમ માનતા. ', ' , પ્રકારની ચિંતા કરવી નહિ, તેઓ સર્વ ઘટતું કરશે. વિપ્રશ્નને આવી બીચકારી વર્તણુંક પર તિરસ્કાર
રાજા પ્રજાપતિને પત્ર ઉપર વધારે પડતે રાગ આવ્યો. એણે તે તંગગિરિનો માર્ગ પૂગ્યો અને સિંહની હતો, એ દેકરાઓને કાંઈ કહી શકે તેવો તેને ગુફાનું સ્થાન શેધવાને માર્ગ લીધે.. બંને ભાઈઓએ સ્વભાવ ન હતું, પણ વાત્સલ્યથી ભરપૂર હતા, વિચાર કર્યો કે મહિનાઓ સુધી રોકીપહેરે કરે એને મનમાં જરા જ શંકા પણું પડી કે કદાચ અને આ બે વખત સિંહના આવી પહેચવાના જુવાન છોકરાઓ કેઈ ઉછાંછળું પગલું ભરી .ભયમાં સબડવું એ તે અક્કલ વગરનું હીચકારાનું અશ્વગ્રીવ રાનને દુભવશે, પણ એ બોલી શક્યા નહિ કામ છે. સિંહ હોય કે ગમે તે હોય, રાજા હોય કે મેટ અને મેગ્ય ભલામણ કરી, શરીરની જતના કરવાનું માંધાતા હે ય, એને હમેશ માટે ભય રાખ્યા કરે, સૂચવી, બંને પુત્રોને ખેતી દરમિયાન શાલિના એ શું કરશે અને કયારે કરશે એની ચીવટ અને ખેતરનું રક્ષણ કરવા શંખપુર મોકલ્યા. આ ચિંતામાં આબે વખત રહેવું અને નિરાંતવાળી
અચળ અત્યારે મધ્ય જુવાનીમાં હતા, ત્રિપૃ૪ . ઉધનો ત્યાગ કર એ તે વાત બોજે નહિ, એ તો ઊતે યુવાન હતો, બંનેમાં તેજ ઝમઝગતું હતું, સાચા ક્ષત્રિયને છાજે પણ નહિ અને એવી જાતની પણ ત્રિપૃષ્ઠ ખરો ક્ષત્રિય વીર. એણે ખરી, ભરવાનગી , જિંદગી જીવવામાં કાંઈ માલ પણ નહિ. આ પ્રમાણે એકઠી કરી હતી, પોતાની શક્તિ જાળવી રાખી હતી વિચાર કરી બંને ભાઈઓએ પિતાની સાથેનું લશ્કર અને તાલીમ પૂર્વક તે વખતે પ્રાપ્ત થતી શસ્ત્રવિદ્યાઓ શંખપુરમાં મૂકી દીધું અને જાતે તું ગગરિનો માર્ગ શીખી લીધી હતી. એ અચૂક બાણાવળી તે, એનો લીધે. એને રસ્તે બતાવવા આવનાર માણસના તરવારને ફટ અફર હતો અને અખાડાની કુસ્તીમાં, ગભરાટ પાર નહતો, એમને સિંહના ભયે એટલા એ ખરે રાજમલ બની ગમે તે. શરીરમાં થથરાવી નાખ્યા હતા કે એ તે સિંહને શબ્દોચરબીના ગઠ્ઠા વગર એનાં સ્નાયુ બદ્ધ હતા, એના ચારથી પણ દૂજી જતા હતા. ચાલતા ચાલતા