Atmanand Prakash Pustak 072 Ank 04

Author(s): Jain Atmanand Sabha Bhavnagar
Publisher: Jain Atmanand Sabha Bhavnagar

Page 7

યશસ્વિનીએ આ રીતે માર્ગદર્શન મેળવ્યાં તારી ઈચ્છા એ જ મારી ઈચ્છા.” થેડા દિવસ પિછી જ ગૌતમને અમેરિકા મોકલાવ્યું હતું. બાદ ગૌતમ અને તહમીનાના લગ્ન થઈ ગયા.
પતિના મૃત્યુ બર યશસ્વિની ઈછા તે ગૌતમ ભારે માતૃ ભકત હતે. નાની મોટી ગૌતમને મોસાળમાં મોકલી તુરત દીક્ષા લેવાની દરેક બાબત માતાની ઈચ્છાનુસાર ઘરમાં થવી હતી. પણ એ વખતે પતિના આત્માએ તેને જોઈએ, એ ગૌતમને આગ્રહ રહેત. યશસ્વિની ચેતવતા કહેલું : “માનવને સાચે ધર્મ તે તેને ભારે સમજ હતી. દીક્ષા માટે જે સમયની તેને પ્રાપ્ત થયેલું કર્તવ્ય કરવાનું છે. હું સદેહે નથી આતુરતા પૂર્વક રાહ જોઈ રહી હતી, તે સમયે એટલે ગૌતમનું ધ્યાન રાખવું, તેને મેટો કરે, નજીક આવ્યું. દીક્ષા માટે તેની તૈયારી તે ક્યારથી કેળવણી આપવી આ બધું તારું કર્તવ્ય છે. કર્તવ્ય શરૂ થઇ ચુકી હતી. હંમેશાં આંબેલ, ઉપવાસ કે એ જ ધર્મ છે. આપણું કર્તવ્યને બે અન્ય એવું કોઈને કોઈ તપ તે હોય જ. પતિના મૃત્યુના પર નાખી, મેક્ષની પાછળ દોડવાથી મેક્ષ નજીક દિવસથી જ પથારીને ત્યાગ કરી સંથારિયા પર આવવાને બદલે દૂર જાય છે. ગૌતમ પૃથ્વી પર સૂઈ રહેતી. સાધ્વીજીઓ સાથે સમાગમ વધાર્યો. એમને એમ નથી ટપકી પડે, આપણું બંનેનાં દશ વૈકાલિક સૂત્ર કંઠસ્થ કરી લીધું. દાંપત્ય જીવન આમંત્રણથી તે આવ્યા છે. માણસ સમજે કે આ અને રંડાપાને તેણે જેમ ઉજાળ્યું, તેમ ત્યાગ, મારું કર્તવ્ય છે, છતાં તે કરવામાં પ્રવૃત્ત થવાને તપ, સંયમ ધર્મને પણ તે દીપાવવા માગતી હતી બદલે બીજી દિશામાં પ્રવૃત્ત થાય તે એવી પ્રવૃત્તિ પચાસની આસપાસ વયે પણ, શરીર સશકત હતું, એક પ્રકારને પ્રમાદ છે ઉલટો માર્ગ છે. દિક્ષા અને વિહારમાં માઈલેના માઈલ સુધી ચાલવાની ધર્મ સર્વ શ્રેષ્ઠ ધર્મ છે એમાં કોઈ શંકા નથી, પણ ટેવ પાડી દીધી હતી. પણ ત્યાં તે એક ભારે પણ સમયને પરિપાક થયે, યોગ્ય સમયે એ માગે આઘાતજનક વાત બની ગઈ. પુત્ર અને પુત્રવધૂના જવાય તે જ એમાં માનવ જીવનની શોભા છે. દાંપત્ય જીવનમાં એકાએક અગ્નિ પ્રગટયે, વહેમીગૌતમ ગૃહસ્થાશ્રમ શરૂ થાય, એ વખતે દીક્ષા નાને પતિ માવડિયે લાગે અને એક રાતે માટે આ આત્મા તને આનંદ પૂર્વક રજા આપશે.” એકાએક ચાલી ગઈ. જતી વખતે એક ચિઠ્ઠી
મૂકતી ગઈ કે ગૌતમ સાથે રહેવાનું તેના માટે - ત્રણેક વર્ષ પછી ગૌતમ અમેરિકાથી એજીિ.
કોથી અનિજી શકય નથી અને તે સદા માટે ચાલી જાય છે. નિયરીંગની ઉચ્ચ ડીગ્રી લઈ પાછો ફર્યો અને
યશસ્વિનીએ આ વાત જાણી ત્યારે તે સ્તબ્ધ થઈ મુંબઈની એક અમેરિકન કંપનીમાં મોટા પગારે
ગઈ. એના પગ ધરતી સાથે જડાઈ ગયા. એના દાખલ થઈ ગયા. લગ્ન માટે અનેક કન્યાઓની
હૈયામાં ચારે બાજુ હતાશ છવાઈ ગઈ. એકના વાત આવી હતી, પણ સુશીલ માતાએ કન્યા એક પત્રને સંસાર કથળી ગયો. પછી તે છૂટાપસંદગીનું કાર્ય પુત્ર પર જ છેડયું હતું. છેડાની વિધિ પણ પતી ગઈ. ગૌતમના સંતાપને ગૌતમની ઈચ્છા તેની ઓફિસમાં કામ કરતી એક પાર ન રહ્યો. તન અને મન બનેથી તે પડી ઈતર જ્ઞાતિની કન્યા સાથે લગ્ન કરવાની હતી. ભાગ્યો અને તેના જ્ઞાનત તુઓ ઢીલા પડી ગયા. પણ માતાની સંમતિ હોય તે. તહેમીનાને એક
એક એવા કટોકટીના સમયે માતા પુત્રનું આશ્વાસન દિવસે ઘરે લઈ આવી માતાની સાથે પરિચય બની,
બની. કરાવ્યો અને પિતાની ઈચ્છા પણ પ્રગટ કરી. માતાએ કહ્યું: “હું તે હવે આ ઘરની ઘેડ પ્રસંગે બને છે અને ભૂલાઈ જાય છે પરંતુ દિવસ માટે મહેમાન છું એટલે આ બાબતમાં એ ભૂંસાઈ જતા નથી. માનવ હૃદય પર પ્રસંગે
ધન્ય સાઇ જી]
[પ૧