Atmanand Prakash Pustak 034 Ank 01

Author(s): Jain Atmanand Sabha Bhavnagar
Publisher: Jain Atmanand Sabha Bhavnagar

Page 7

ક
શ્રી આમાનંદ પ્રકાશ. કે શું રાજકારણમાં સર્વત્ર નવાં મૂલ્યાંકનની ભાવના પ્રવર્તી રહી છે. આજની સાહિત્ય સેવા આવતી કાલે ટક જણાય અથવા આજના ધોરણ ને દિવસે ખંડિત પુરવાર થાય તે તેને વધાવી લેવાની આપણી પુરી તૈયારી હોવી જોઈએ.
આત્માનંદ પ્રકાશે ૩૩ માં વર્ષમાં પ્રવેશ કર્યો તે વખતે સ્વર્ગસ્થ વિજયાનંદસૂરિની શતાબ્દિને અંગે પૂરજોસથી તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી અને અમને એમ જણાવતાં અતિ પ્રyલતા ઉપજે છે કે, સ્વર્ગસ્થ સૂરીશ્વરની શતાબ્દિ મુખ્યત્વે વડોદરામાં અને પાટમાં તે ઉપરાંત બીજા પ્રસિદ્ધ શહેરો અને હાના ગામોમાં પણ ખૂબ ઉત્સાહ અને સમારોહ સાથે ઉજવાઈ છે. નવા યુગબળે એ સ્વ. સૂરીશ્વરની સેવા અને શક્તિના ફરી મૂલ્યાંકન કર્યા છે. વર્ષોજૂના કાળના આવરણ એ તેજસ્વી પુરૂષનો બુદ્ધિપ્રભા અને પુરૂષાર્થને આચ્છાદી શકયા નથી. કોઈ પણ સમાજ કઈ પણ દેશ આવા યુગાવનારીને માટે વ્યાજબી અભિમાન લઈ શકે.
અમદાવાદ મુકામે મળેલી બીજી જૈન યુવક પરિષ પ્રસંગ પણ અહીં ઉલ્લેખનીય છે. પરિષદના ઠરાવો તથા વ્યાખ્યાનેએ આપણા જૈન સમાજમાં જે ચર્ચા ગાડી છે તે એટલી તાજી છે કે તેનું ફરી વાર મરણ આપવાની જરૂર નથી. એટલું છતાં જૈન સમાજના યુવકે જાગૃત થતા જાય છે અને બેકારી તથા અજ્ઞાન સામે લડી લેવાને કટિબદ્ધ બનતા હોય એટલું આશ્વાસન એમાંથી મળે છે. સમાજના મોટેરાઓ યુવકો તરફની વિશ્વાસની વૃત્તિ કેળવે અને યુવાન વિનય અને સમ્યગદષ્ટિ રાખી સમતોલના જાળવવા પરસ્પરના સહકારવડે જૈન સમાજનું ભાવી સરસપણે ઘડી શકે એ નિર્વિવાદ વાત છે.
ગત વર્ષની લેખ સામગ્રીને વિચાર કરતાં સૌ પહેલી આપણી દૃષ્ટિ કાવ્યસાહિત્ય તરફ વળે છે. જૈન તપસ્વીઓએ અને કવિઓએ પ્રાચીન યુગમાં ગુજરાતી સાહિત્યક્ષેત્રમાં જે કાવ્ય-આરાધના કરી છે તેની વર્તમાન સાક્ષરોએ પણું મુકતકંઠે સ્તુતિ કરી છે. પ્રાચીન રાસાઓ એ આપણું અમૂ૫ ધન છે, પરંતુ આજે તો સાહિત્ય એ ધારા ક્ષીણ બનતી બનતી લગભગ લુપ્તપ્રાય; બની છે. છૂટક કાવ્યોમાં પણ આપણે યુગને અનુ૩૪ એવા રસ, પ્રાણુ, ઓજસ કે પ્રેરણા પૂરી શક્યા નથી.
શ્રીમાન હેમચંદ્રાચાર્ય વિરચિત વીતરાગ-સ્તવન દબદ્ધ અનુવાદમાં, ડે. ભગાવાનદાસ મનસુખલાલ, મૂળની છટા તથા બોધ ઉતારવામાં ફતેહમંદ નીવડયા છે. ભગવાનના અતિશયો, પ્રાતિહાય, પ્રતિપક્ષવિરાસ, જગતકતૃત્વ, એકાંત- અનેકાંતવાદ વિગેરે વિષયોના વિવેચન પછી જ્યારે શ્રી હેમચંદ્રાચાર્ય મહારાજ કળિકાળની પ્રશંસા કરે છે ત્યારે એમની વીતરાગભક્તિ પણ જાણે કે શાંત સરોવરની જેમ ઊંડે ઊંડે અકય ઉમળકા અનુભવતી હોય તેમ ઉલ્લાસમાન બને છે. કેઈ તત્વદર્શી કાળના બળ સામે ભાગ્યે જ રેપ ઠલવે છે-આસપાસ અંધકારમાં પણ દૂર દિવ્ય ક્ષીણ જ્યોતિરેખા ચમકતી એમને દેખાય છે. કળિકાળ તે કસોટીનો યુગ ગણાય એટલું જ નહીં પણ ભક્તિના પુષ્પને ખીલવવામાં અને એને ત્વરિત ગતિએ ફળવાન બનાવવામાં એ કાળબળ જ ઉપ યેગી નીવડે છે. જેનશાસન-સામ્રાજ્ય વિસ્તારની ભાવના પણ એમના અંતરમાં કેટલી ઉત્કટપણે વર્તે છે ?