________________
Shri Mahavir Jain Aradhana Kendra
www.kobatirth.org
Acharya Shri Kailassagarsuri Gyanmandir
૧૨
શ્રી આત્માનઃ પ્રકાશ,
આવી રીતે જાણ્યે-અજાણ્યે પાપાચરણ કરવામાં આવે તે જરૂર તે વજ્રલેપ જેવું સખત બંધાય.
આ વાત કંઇ નવી નથી. આ સંબધમાં અગાઉ કેટલીય વાર લખાણ થયેલાં છે. આમ છતાં આ પ્રથા નથી તે પેઢી તરફથી અટકાવવામાં આવતી, તેમ નથી તે કહેવાતા ભકતા કે જૈનોના માટા ભાગ તરફથી બંધ કરવામાં આવતી. આ આપણને આછું શરમાવનારૂં નથી. ખૂદ પ્રભુના ધામમાં જ તેએની આજ્ઞાનું આ જાતનું ઉલ્લંધન હવે ઝાઝો સમય ચલાવી નજ લેવાવુ જોઈએ.
કેટલાક તરફથી એવી દલીલ કરવામાં આવે છે કે વીધેલા હાર સિવાય આંગી Àાલતી નથી. આ કાંઇ વન્દ્વન્દ્વવાળી દલીલ નથી. પરમાત્મા પેાતે તે કૃતકૃત્ય થયેલાં છે. તેઓની શાભાના પ્રશ્ન જ નથી રહેતા. જે કઇ કરણી કરવાની છે તે સ્વઆત્મ શ્રેયાર્થે છે. જ્યાં એકેન્દ્રિય જાતિના જીવાતું આ રીતે અકલ્યાણ થતું હાય, જ્યાં પ્રભુશ્રીના કુમાન પર છીણી મૂકાતી હોય, ત્યાં ભાવવૃદ્ધિ કયાંથી સંભવે ? એ જાતનેા આહ્લાદ પ્રશંસનીય કેમ ગણી શકાય ? જો જૈનો પાતે વીંધેલા હારા લેવાનું ત્યજી દે તે અલ્પ સમયમાં એ રીતે હાર તૈયાર કરવાનુ` માળી લેાકેા પડતું મૂકે. ગુંથેલા હારા તૈયાર થવા માંડે. એમાં મહેનત વધુ છે એટલે કદાચ મૂલ્યમાં અલ્પ વધારે થાય તેા પણ એથી ઉપાસકેાને મુંઝાવાપણું નથી જ. આજ્ઞાપાલનને લાભ કઈ જેવા તેવેા નથી જ. વળી ભાવવૃદ્ધિના સંબંધ આત્મા સાથે છે એટલે થાડા ફૂલા ચઢાવા કે વધારે એ પ્રશ્ન પર વધુ વજન આપવાનું કારણ પણ રહેતુ નથી. આંગીની શેાભાના સવાલ પણ નથી. જે છે તે જ્ઞાનપૂર્વકની કરણીને મુદ્દો છે. વિદ્યમાન આચાર્યાં આ પ્રશ્નને ઉપાડી લઇ, ચામાસામાં એને સતત ઉપદેશ દઇ કાયમ માટે નિચેાડ આણે એ જ અભ્યર્થના.
For Private And Personal Use Only
