________________
મું
-
પો
શા@િOR
3000 250.00
***
.*
:
.
ગાતા ફુલ
લે. વિરા
**ક:
અલકાપુરીના આવાસમાં બે બેને વાતે કેટલી વેદનાઓ જન્મી થઈને સારવારની કરી રહી હતી,
રાહ જોઈને બેઠી છે ! લગભગ તે બંને બેને સમાનવાયની અસ્તિત્વને મીટાવી દેવાનું મન થઈ હતી. પરંતુ તેમને ધારીને જેનારને એક આવે એવી પણ ઘણી યાતનાઓને મેં ઠીક ઠીક મટી ને પોઢા જેવી જણાતી હતી. સાક્ષાત્કાર કર્યો છે. હું તે દઢપણે માનું છું, જ્યારે બીજી હજુ મુગ્ધા જણાતી હતી.
બેન! કે આ અખિલ બ્રહ્માંડમાં તે તે માટે
મારી હોડમાં કઈ જ ઊભું રહી શકે મેટી, જિંદગીના અસહ્ય ભારથી કચડાઈ તેમ નથી, ગઈ હોય તેમ ગંભીર લાગતી હતી. દુનિયા
એટલે તે બેન ! માએ તારું નામ આખીની કડવાશ ને ખારાશ એની આંખમાં
સહનશીલા રાખ્યું છે. સાચે જ હું પણ તારા ઊભરાતી હતી. જગતના ઝેર જાણે એની
એ મંતવ્ય સાથે સંમત થાઉં છું.” નાની એકલતા જ હયામાં ઠલવાયા હોય તેમ તેની
' બેને, મેટીની વાતને ટેકો આપે. વેદનાથી તેનું મેં રૂક્ષ અને ભાવહીન કંઈક તંગ પણ લાગતું હતું, હાથ પગની નસે નાના, માટી બન કરતાં જરા દેખાવડી પણ કેઈ ગૂઢ વેદનાને સામનો કરી ન રહી હતા, સંસાર સંગ્રામનાં અનેક ઘા તેના શરીર હોય તેમ ફલેવી જતી હતી. અને વિશ્વ પર દેખાતા હતા. વરસેથી યુદ્ધ માટે રઝળઆખાથી જાણે ધરાઈ ગઈ હોય તેમ તે ઉદાસ પટ કરતી હોય તેમ તેનું શરીર ફેંકાઈ ને નિરાશ હતી.
ગયેલું હતું. મેં પર યુદ્ધના, કંટાળાના ચિહ્ન
સાફ દેખાતા હતાં. પણ એની મેહતા તે એ નાની બેનને કહી રહી હતી? – તેની આંખોમાં હતી. તેનું સૌદર્યું તે તેના “બેન ! આ સંસારનું એવું એક પણ દુઃખ હેઠેમાં હતું. એની આંખે નિર્મળ હતી. નહિ હોય જે મેં ન જોયું હોય. માનવ દુશમને સામે એ લડતી હતી પરંતુ તેની મનની તમામ નિરાશાઓને આઘાત મારા આંખોમાં વેર ન હતું. લેહી પી લેવાની કુણા હૈયાએ અનુભવ્યાં છે. મારા અંતરના કેઈ જ ફેરી લીસા તેમાં ન હતી. પડ ચીરીને જે તે તને જણાશે કે ત્યાં કેટ એની આંખમાં તેનું ખરાબ કરનાર માટે
