________________
ત્નો આદધનજી છે. દિવ્ય જિનમાર્ગદર્શન કે 3 ( ૨૨ )
: (ગતાંક ૫૪ ૨૩ થી શરૂ) પથિક–મહાત્મન ! આ દિવ્ય માર્ગના દર્શન માટેનું દિવ્ય નયન પામવાની ગ્યતા માટે પણ કેટલું બધું ઉચ્ચ અધિકારીપણું હોવું જોઈએ, તે આ ઉપરથી હારે લક્ષમાં આવ્યું, અને આવા ઉચ્ચ અધિકારીને અનુક્રમે યથાયોગ્ય ગ્યતાની વૃદ્ધિ થતાં કાળલબ્ધિ પાકયે માર્ગદર્શનની આશા કેમ સદાદિત રહે છે તે પણ આપના કૃપાપ્રસાદથી મહારા સમજવામાં આવ્યું.
ગિરાજ–અહો ભવ્ય ! સાચા મુમુક્ષને-સાચા માર્ગજિજ્ઞાસુને કોઈ પણ પ્રકારે નિરાશ થવાનું કારણ નથી, કારણ કે જેમ જેમ તેનામાં આત્મગુણના પ્રગટપણારૂપ યોગ્યતાની વૃદ્ધિ થતી જાય છે, તેમ તેમ તે માર્ગ સન્મુખ-માગ સમીપ આવતે જાય છે, અને એમ કરતાં યોગ્યતાની યથાયોગ્ય વૃદ્ધિ થતાં કાળલબ્ધિને પરિપાક થયે, દિવ્ય નયનને સાક્ષાત પામેલા સાચા સદ્દગુરુના યોગે તેને દિવ્ય નયનની પ્રાપ્તિ પણ થાય છે, અને તેના વડે કરીને તે અલૌકિક લોકોત્તર એવા આ અધ્યાત્મપ્રધાન દિવ્ય જિનમાર્ગનું સમ્યગદર્શન કરવા ભાગ્યશાળી થાય છે, અને પછી આ પરમ ઉપકારી–પરમ કલયાણકારી જિનમાર્ગના યથાર્થ દર્શનપૂર્વક તે ભાગે સંવેગથી–અત્યંત વેગથી સંચર રહી તે કૃતકૃત્યતા અનુભવે છે. આમ માત્ર એક મેક્ષની અભિલાષા ધરનારો સાચે મુમુક્ષતીવ્ર તપિપાસ કદી પણ કોઈ પણ નિરાશાને ભજતો જ નથી. પણ કાળલબ્ધિને પ્રાપ્ત કરી અજિત જિન જેવા પરમ પુરુષસિહ જે માગે સંચર્યા છે એવો આ અનુપમ - પરમોત્તમ દિવ્ય માર્ગ પામશે, એવી આશાના અવલંબને તે સંયમરૂ૫ ૫રમાથે જીવનથી છે, અને અધ્યાત્મગુણનીx નિરંતર વૃદ્ધિ કરતો રહી આનંદઘન-દર્શનરૂપ આમ્રત પાસેથી દિવ્ય અમૃતફળની સદાય આશા સેવે છે.
પથિક–ગિરાજ! હવે મને સ્પષ્ટ સમજાયું કે, સાચા માર્ગોષક મુમુક્ષુને નિરાશાને લેશ પણ અવકાશ નથી, પરંતુ આશાનું પૂરેપૂરું કારણ છે.
ગિરાજ–વિચક્ષણ ભાગ્ય! એમ જ છે, નિઃસંદેહ એમ જ છે, કારણ કે સાચા
x “ जत्तो य अंतरंगो अज्झप्पझाणजोगओ जुत्तो।
जं एसो चिय सारो सयलंमि वि जोगसत्थंमि ॥" અને યત્ન પણ અધ્યાત્મ-ધ્યાનયોગથી અંતરંગ એ યુક્ત છે, કારણ કે આ અધ્યાત્મ-ધ્યાનયોગ સકલ યોગશાસ્ત્રમાં સાર છે.
-- ઉપદેશરહસ્ય,
