________________
૧૩૨ : સંસાર ચાલ્યા જાય છે!
સુલસાના મનમાં જાગેલી જવાળા શાંત પ્રહર કયારને શરૂ થઈ ગયું હતું. આટલામાં થાય તે પહેલાં જ એક દાસીએ ઝૂલા નજીક કેઈમેના કે પાલખી કશું મળે તેમ નહોતું. આવતાં આવતાં મધુર સ્વરે કહ્યું, “મહારાજ એટલે સુલસા ઘેડે દૂર નીકળી ગઈ અને એક કુમાર, રાત્રિ શરૂ થઈ છે. શ્રી જિનમંદિરમાં વૃક્ષના ઓથે ઉભી રહી મેઢામાંથી અદશ્ય આરતીને સમય થઈ ગયો છે.”
કરણ ગુટીકા બહાર કાઢી અને સાચવીને
પિતાની થેલીમાં મૂકી દીધી. હા. ચાલે અમે આવીએ છીએ.” કહી
- થોડી પળોમાં જ તે દશ્ય બની ગઈ અને યુવરાજે ઝૂલે ઉભે રાખે અને પ્રિયતમાને
ધીમે ધીમે આગળ ચાલવા માંડી. તેના ચિત્તમાં હાથ પકડી નીચે ઉતારી. .
દંપતિના નિર્દોષ પ્રેમના ચિત્રથી ભારે ઉથલ ત્રાષિદત્તા આકાશ તરફ જોતાં જોતાં બેલી પાથલ થઈ રહી આ પ્રેમની મસ્તી માણતી બે ઉઠીઃ “ઓહ, સમયની કલ્પના પણ ન રહી.” નરનારને કેવી રીતે પોતાની મેલી શક્તિ વડે
યુવરાજ હસીને કહ્યું: દેવી. જ્યાં પ્રેમની કચડી નાખવા તેના વિચારે તેને ભારે સતાવી મસ્તી છે ત્યાં સમયનું કઈ મૂલ્ય નથી.”
રહ્યા હતા. ત્રષિદત્તા કશું બોલી નહીં. સ્વામીને હાથ
પણ એને ખબર નહોતી કે જ્યાં શુદ્ધ
પ્રેમભાવ પડ હોય છે, ત્યાં કઈ પણ પકડીને ચાલવા માંડી.
અશુદ્ધ શકિત પછી તે મંત્ર શકિત હોય કે કુંજ પાછળ ઉભેલી સુલસા મનમાં બેલી મારણ શક્તિ હોય. કદી સફળ થઈ શકતી ઉડીઃ “પ્રેમની મસ્તી ! મારો પંજો એ મસ્તીને નથી. ચાળી નાખશે. આજને પ્રેમ આવતી કાલનાં
માર્ગમાં પૂછતી પૂછતી તે જયારે અશોક ઘરમાં પરિણમશે.”
પાંથશાળામાં આવી પહોંચી ત્યારે રાત્રિને પ્રથમ મનથી આટલું બોલીને તે મુખ્ય દરવાજા પ્રહર પુરો થવા આવ્યો હતો અને કુજા તરફ અગ્રેસર થઈ ને જે રીતે આવી હતી તે ભેજનને થાળ ઢાંકીને રાહ જોતી ઉભી હતી. રીત દરવાજા બહાર નીકળી ગઈ. રાત્રિને પ્રથમ
-કમશઃ
E
આંખના દરદો મટાડવા તેમજ (જીવયા) જી રોશની જાળવવા ઉપયેગી ત્રિપ્રમા). * આંખને ઠંડક આપે છે.
આંખને સ્વચ્છ રાખે છે. જીવદયા નેત્રપ્રભા કાર્યાલય
ગામદેવી રેડ મુંબઈ નં. ૭. ભાવનગરના સ્ટીસ્ટ - પ્રતાપરાય નાનચંદ કાપડીઆ-આંબાચોક - કરછ-ભૂજના સ્ટોકીસ્ટ – લક્ષ્મીચંદ કુંવરજી.
