________________
नयचक्र
सार मूळ ॥ १४५ ॥
जे महानसे के० रसोडाने विषे रसोइयाए धूम्र तथा अग्निने भेला दीठा ते माटे इहां आ अमुक पर्वतने विषे धूम्र छे तो तिहां निश्चेथी अग्नि छेज एहवी व्याप्ति निर्धारीने ज्ञान करवो ते पंचावयवें शुद्ध अनुमान प्रमाण कहियें. ते अनु मान प्रमाण मतिज्ञान तथा श्रुतज्ञाननुं कारण छे. ते अनुमाने जे यथार्थ ज्ञान थाय तेने मान के० प्रमाण कहियें अने जे अयथार्थ ज्ञान थाय ते प्रमाण नही.
तथा सरिखावलंबीपणे अजाणी वस्तुनो जे जाणपणो थाय जेम गो के० बलद तेम गवय के० गवो ए गो सरिखो गवयनुं ज्ञान थयुं ते उपमान प्रमाण कहियें.
यथार्थ भावनो उपदेशक जे पुरुष ते आप्त कहियें ते उत्कृष्ट आप्त वीतराग रागद्वेषरहित सर्वज्ञ केवलज्ञानी ते आसनो कह्यो जे वचन तेने आगम कहियें. जे राग द्वेष तथा अज्ञान ए दोषे आगो पाछो अधिको ओछो बोलाय छे ते आगम नही अने राग द्वेष भय अज्ञान रहित जे अरिहंत तेनुं वचन ते आगम प्रमाण जाणवो.
तथा वली ते अरिहंतना वचनने अनुयायी पूर्वापर अविरोधि मिथ्यात्व असंयम कषायथी रहित ते भ्रांतिविना स्थाद्वादें युक्त तथा जे साधक ते साधक, बाधक ते बाधक, हेय ते हेय, उपादेय ते उपादेय, इत्यादिक वर्हेचण सहित जे होय तेनो कह्यो ते आगमप्रमाण जाणवो. उक्तं च "सुत्तं गणहररइयं, तहेव पत्तेयबुद्धरइयं च ॥ सुअकेवलिणा रइयं अभिन्नदशपुबिणा रइयं ॥ १ ॥ " इत्यादिक सदुपयोगी भवभीरु जगत जीवोना उपकारी एवा श्रुत आम्नायधर जे श्रुतने अनुसारें कहे तेनो वचन पण प्रमाण मानवुं.
बालावबोधसहित
॥ १४५ ॥
