Jain_Satyaprakash 1945 07

Author(s): Jaindharm Satyaprakash Samiti - Ahmedabad
Publisher: Jaindharm Satyaprakash Samiti Ahmedabad

Page 6

૨૦૦ ] શ્રી જૈન સત્ય પ્રકાશ
[ અંક ૧૮ અવશિષ્ટ એક પહેર રાત્રિના
આત્માકાશમાં ઊંચે ઊડતા કંક: ક્ષણ ક્ષણનાં માપ મોટાં કરી નાખ્યાં શુભ ધ્યાનની પાંખો પસરાવીને. એની ઉત્સુકતાની તાલાવેલીએ.
આતાપના લેતા બેંક
ઈન્દ્રિયોના અશ્વો દમવાને. તૃણુ પર્ણ વંશાદિથી બનાવેલી
સંચય કરતા હતા અજેય બળે, અગણિત ઉટજ શાળાએથી
મન વચન કાયાને કાબુમાં રાખી અંતરાયો હતોવિશાલ ભૂમિભાગ
સમિતિઓના સમારાધક એનું નામ ધનપુર સંભવે
કેક મહાનુભાવ મુનિરાજો. ધન સાર્થવાહના નામે.
ભરપૂર શાન્તિ ને સમતા ઉચ્ચ ભૂમિપર બંધાયેલા એ પુરમાં
સતત રેલાતી હતી એ શાન્ત ળામાં.
ઝરતાં હતાં એ એકાંતમાં અલગ પડતા કેઈ એક સ્થળે મણિભદ્રથી આચાર્યને નિશ્ચિત કરાયેલ
સર્વેની આંખમાંથી શમામૃત. હતો ઉટકશાળા રૂ૫ ઉપાશ્રય.
વાતા હતા ત્યાં મન્દ મધુર ખાખરાના પાનથી છાયેલું
ત્યાગ વૈરાગ્યના સુખદાયી વાયરા. ઘાસની દિવાલોથી સજાયેલું '
આ સ્થળના આવા ઉમદા વાતાવરણના એ હતું ઉચ્ચ સ્થલભૂમિમાં રહેલું
પ્રેરક ને પિષક હતા નિર્જીવ ને પ્રાસુક ધર્મસ્થાન.
આચાર્ય શ્રી ધર્મઘોષ. સર્વ રીતે હતી વસતિની શુદ્ધતા સ્વાધ્યાય ને સંયમના માટે,
વણ-સ્થાપ્યું સ્થપાયું હતું આબાદ તરવરતા ત્યાં
ધર્મઘોષાચાર્યનું પ્રતાપી વર્ચસ્વ ત્યાગ ને સંયમના ભાવો.
શ્રમના ને જૈન સંધના અંતરમાં. રમી રહી હતી એમાં
ગોચરણુશીલ સાધુવૃષભના બનેલાસાધુજનની અપ્રમત્તતા.
આખાય સુવિહિત ગચ્છના હતા તેઓ પસરી રહ્યો હતો અંદર
મધ્યસ્થ ને મર્યાદારક્ષક મેઢીસમા. જ્ઞાનને ઝળહળતો પ્રકાશ.
ભવખાઈમાં ધકેલાઈ જતાને પુરાતાં હતાં એ પ્રકાશમાં
મજબુત આલંબન રૂપ સતત પઠન પાઠનનાં–
હાથને ટકે હતા અને સત તત્વચિન્તનનાં પ્રવાહી તલ. નિઃસ્વાર્થશિરોમણિ તેઓ. સંકરાતી હતી સમયે અહીં
હતા મુખ્ય મહાઆધારસ્તંભ ધર્મકથા ને તવવાદની અખંડ વાટ. મુનિગણના પુણ્યપ્રાસાદમાં તેઓ સક્રિય હતા ત્યાં સદાય
પિતાની આંખ સમપ યથાયોગ્ય મહાવિનય.
ભૂલેલાઓને દોરતા તેઓ પીવરાવાતાં હતાં ત્યાં સુવિનીને
મીઠા ને મોટા વાત્સલ્યભર્યા મનથી. ઉદ્દેશ-અનુજ્ઞાનાં અમૃતજળ.
ભવદરિયામાં ડૂબતાને તપથી કર્મના મેલ બાળીને
પાર ઉતારતા એ પરમ તારુ સેકચી સુવર્ણ બનાવતા કેક કાયાને પિતાના નિછિદ્ર નાવ પડખમાં લઈ