Jain_Satyaprakash 1945 07

Author(s): Jaindharm Satyaprakash Samiti - Ahmedabad
Publisher: Jaindharm Satyaprakash Samiti Ahmedabad

Page 10

૨૦૪ ] શ્રી જેને સત્ય પ્રકાશ
[ વર્ષ ૧૦. સ્તુતિના કુવારા ફૂટયા
કેઈ એક ધન્યવાર તો અતીય આદરભર્યા તેના હૈયામાંથી
એમાંના એમ અંશને સ્વીકારી. “અહો! આપની મહત્તા !
પરખા અમારાં પુને કોણ માપી શકે એને માનવી?
પંચાંગ શુદ્ધિથી સમર્પેલાં એ સમર્પણ મારે બુદ્ધિને ગજ
આપો સમયના પ્રેરક પૂજ્ય ! એ માપવા માટે સાવ નકામે છે.
અમારા કાળજૂના કમનસીબને દેષિતને ય નિર્દોષ જેનારા
અત્યારે આવી અમૂલ્ય તક. સર્વત્ર ગુણાંશને જ શોધનારા
સંયમનિર્વાહને ઉપકારી બનાવી, આપ શા શ્રીમાનને
આપના અગણિત ઉપકારના ભારે ક્યાંથી ઓળખી શકીએ,
ભારે બનાવો અમને. બુદ્ધિની ભુલભુલવણીમાં પડેલા
ઓછા થશે બધા ય ભારો અને સમ્યગુ સારને ન સમજતા
અમારા સંસારના એથી. એવા અમે અલ્પજ્ઞ સંસારીઓ.
દેવામાં મળતર ને લેવામાં વળતર.” આપ જેવાની જોડી
ન સમજાય એવી છે શોધી ન શકાય સૃષ્ટિમાં
આ દુનિયાની સઘળી ય નીતિ.” અમારા જેવા માનભયી માનવીઓથી. વીકારી શ્રેષ્ઠીની આ ભાવના
મન વચન કાયામાં પુષ્યામૃતથી ભરેલા, નહિ સ્વીકાર્યો જેવા “વર્તમાન યોગથી. ઉપકારની પરંપરાથી ત્રણલકને ઝીણનારા, મેકયું મુનિરાજનું યુગલ અને પારકાના પરમાણુ સરખા ગુણેને આહારાદિ હેરવા માટે, નિત્ય પર્વત સરિખડા બનાવીને
સાર્થવાહની વિદાય પાછળ જ, પિતાના હૈયામાં પ્રફુલ્લ થતાએવા સો કેટલાક જ હોય છે
વિશેષ ઉજળો બન્યો હતો આપના સરિખા મહાનુભાવ,
સાર્થવાહને ધૂળાયેલો આવાસ, આ અનુદારપ્રાય માનવસૃષ્ટિમાં.
મુનિઓનાં પાવન પગલાંની પવિત્રતાથી હું નિષ્ફળ ગયે છું.
અને તેથી વ્યાપેલા હર્ષાતિરેકથી. આપની સેવાનો લાભ ઉઠાવવામાં.
પણ ક્ષણવારમાં જ ઝંખવાયો એ, અતિ મોડું મોડું ય મને નહિ મળે શું
મુનિઓને યોગ્ય આહારના અભાવે
સાર્થવાહના હેના ઝંખવાતાં. માનવજીવનનું એ મધું હાણ?
દૈવયોગે બનેલા આ બનાવથી વરસાવો આપની અમૃતકૃપા મારા નિષ્ફળ જીવનની ભૂમિ પર.
એવું કંઈ શોધી રહ્યો હતો
વ્યાકુલ થયેલે ધન સાર્થવાહ. અમૃત બનાવો અમારાં ઝેરી ભજન
ઓચિંતી નજર પડી તેની १ मनसि वचसि काये पुण्यपीयूषपूर्णा- તેના આશય જેવા ઉજળા त्रिभुवनमुपकारश्रेणिभिः प्रीणयन्तः ।।
થીજેલા ઘીના પર. परगुणपरमाणन् पर्वतीकृत्य नित्यं,
ખપશે આ' એવું બોલતા સાર્થવાહ निजहृदि विकसन्तः सन्ति सन्तः कियन्तः ॥ આ ઘીનું દાન કર્યું