________________
બાલક “બ
”
મેં કહ્યું કે કેઈના તેજમાં અંજાય તે તે ડરપેક ને ?”
“તેથી એ બહાદ્વર સર્વદમન સિંહણના સામે થશે. દર્ભની એક નાનીશીકડી શળી લઈ સિંહણના પહોળા થતા મહેંમાં ઘાંચવાની તૈયારી કરતે સર્વદમન તેની સામે થશે.”
“સર્વદમનની સામે થયે? કોણ?” “અંહ; સર્વદમન તેની સામે થા.”
તુ-તારી ! સર્વદમન તેની બા સામે થયે? ” કેની બા સામે?”
તેની.
“એટલે કેની ?
હં, બચાની માની સામે સર્વદમન થશે.” “હાં. હવે સમજ્યો. વારૂં શાથી સામે થયે !”
“શાથી કે તે ખોટા રમકડાથી ભેળવાય તેવો ભળે નહતે પણ ચકેર હતું. તેથી પિતાના ભાગી ગએલા રમકડા જેવું રમકડું તેને હાથ લાગ્યું ને તે પિતાનું બનાવતાં સિંહણ તેની આડે આવતી હતી. તેથી બહારી પૂર્વક તે, તેની સામે થશે. તે સાચું હતું તેથી બચ્ચાની ચોરી કરીને નાસી ના ગ.”
રાત પડી ગઈ હતી ને ઘર ભણી પાછા ફરવાની વેળા વિતી ગઈ હતી. કાકા તે વિચારથી ચકોર બબુ ચેતી ગો અને પૂછ્યું:
ઘેર જવાનું થયું -- ડાકા !” “હા, કેમકે હવે અન્ધારું થઈ ગયું છે. ને આપણે ઘેર જવું જ જોઈએ.”
અન્યારું થયું તેમાં શું થઈ ગયું ? અન્ધારૂં આપણને કરનાર શું છે? સર્વદમન જેવી આપણને આટલામાંથી સેટી નહિ મળે શું?”
કાકા કશો જવાબ ના આપી શકયા. તેમણે કેવળ મીતજ કર્યું. વિશેષમાં બબુને એક બચી કરી લીધી. છાતી સાથે તેને દબાભે, અને બબ બ –
બહીનું એવું નથી તે. હવે.”
જાણે અહીંજ હમણું સિંહણ આવનાર હેય ને તેની સામે થવાની તૈયારીમાં બબુ પડે હોય તેવા પ્રતાપી ભાવે તેના વદન પર તરવા લાગ્યા. આંગળીમાં આંગળી પરેવી, ન્હાની પગલીઓ પાડતા બબુ કાકા સાથે ઘેર જવા લાગ્યો. જતાં જતાં રસ્તામાં તેના મોંમાંથી નીચેના શબ્દોથી ભરેલે મધુરે અને ઝીણે અવાજ નીકળતે સંભળાતો હતે :
સર્વદમન મારા જે એક બાલક હતું. તે બહાદ્દર હતું. બહુ ચાલાક હતે, ભેળવાઈ જાય એવે છે કે કેઈન તેજમાં અંજાઈ જાય એ ડરપિક તે નહતા. હું એ એ થવાને.”
