________________
બાલક- “અનુ.” “ હા ને બહુ ચાલાક હતે. ” “ચાલાક હત-કોણ-સર્વદમન ચાલાક હતું? ”
હાસ્તે. ને તે હમેશાં સાચું જ બોલતે. ” “સાચું બોલતે. ” “કેદથી ગાંજ જાય એ ભોળ
હું--હાં, સાંભર્યું, કેઈથી ગાજે જાય એવે તે ભેળો નહતો કે કેઈથી અંજાઈ જાય એ ડરપોક નહ; વારૂ વળતી ?”
એવા સર્વદમનને એક દહાડો એની બાએ રમવા વાતે કેટલાંક રમકડાં આપેલાં. ને તેમાં એક સિંહના બચ્ચાનું પણ હતું-શું હતું?”
શું હતું?” એટલું નથી આવડતું? સિંહના બચ્ચાનું—” “રમકડું હતું.” બબુએ એકદમ કહી દીધું.
તે રમક-...” પણ રાક નું નામ ?” બીજ રોકડ ભેગું તે-તેથી...” રમકડાં, પણ આવ્યાં કયાંથી?”
બાલકે કને કેવી અને શી રીતે વાત કરવી, તે સારી રીતે કાકા સમજતા હતા. અને તેથી જરા પણ ચિડાયા સિવાય, કે શાંત, ધીર, મીઠા અને ધીમા અવાજમાં લગીર પણ ફેર પાડયા સિવાય, કેવળ માયાળુ અને મમતા ભરી રને લાગણીથી કાકા તેને રમાડતા, રીઝવતા અને કેળવતા. બબુએ પૂછેલા એકના એક પ્રશ્નને ઉત્તર કાકાએ તેને ગળે ઉતરે તેવી ઢબથી આપે –
સર્વદમનને રમવા સારૂં એની બાએ રમકડાં આણેલાં.
કાકાએ હવે જોયું કે બબુ તદ્દન નિશંક થયે હતો. અને તેને આટલી બધી શંકાઓ કરવાનું મૂળ કારણ પિતાની કહેવા-માંડેલી વાતનાં વાકયોની અપૂર્ણતા અથવા અસ્પતાનું જ હતું. નિઃશંક થયેલા બબુનું મન હવે ઘણું પ્રફુલ લાગતું હતું. અને આગળની વાત સાંભળવા, બબુની વીજળી જેવાં તેજથી ચળકી રહેલી આંખે કાકાના મુખમાંથી નીકળનાર શબ્દ ઝીલવા મિટ પણ માંડતી નહતી, બબુએ પૂછયું:
પછી તેનું શું થયું?”
“ પછી, રમતાં રમતાં સિંહના બચ્ચાવાળું રમકડું સર્વદમને ભાગી નાખ્યું અને
“એવું રૂડું રમકડું વારં, શું કામ ભાગી નાખ્યું?”
