Atmanand Prakash Pustak 059 Ank 11

Author(s): Jain Atmanand Sabha Bhavnagar
Publisher: Jain Atmanand Sabha Bhavnagar

Page 5

હારની ચારી
એમ કહેવાય છે કે ભગવાન શ્રી મહાવીર પરમાત્મા, કેવલજ્ઞાન ઉપાઈને અને તીર્થની સ્થાપના કરીને જે સમયે આ ભરતભૂમિના પૃથ્વીતત્રને પોતાના પાવિહારથી પાવન કરી રહ્યા હતા, તે સમયે બનેલા આ એક બનાવ છે.
સાંતનુ નામના એક સુશ્રાવકને ‘દેવી’ નામની સુશ્રાવિકા ધ`પત્ની હતી. સાંતનુના જન્મ ધનાઢય ધરમાં થયેા હતા. સાંતનુના પિતા જ મહા ધનવાન હતા એમ નહિ પણુ પેઢી દર પેઢીથી એ ઘરમાં શ્રીમન્તાઇ ચાલી આવતી હતી, એથી એ ધરમાં ભાગાભાગમાં પણ સાના-ચાંદીનાં વાસણા વપરાતી હતાં. સાંતનુ સેનાના પ્યાલે દૂધ પીતા અને ચાંદીનાં રમકડે રમતા ઉર્યા; પણ એના જન્મ પછી ધરની શ્રીમન્તાઈને ધીરે ધીરે ધસારા લાગ્યે હતા. અને જયારે સાંતનુ ઉમ્મર લાયક થયા તેનાં માતા-પિતા સ્વર્ગવાસી બન્યાં, ત્યારે તે એ ધરતી શ્રીમન્તાઇ સારી રીતિએ ધસાઇ જવા પામી હતી.
મ
આમાં આશ્રય પામવા જેવુ` કાંઈ નથી. આવું તે। આ જગતમાં ધણું બને છે. પુણ્ય–પાપને આધીન એ વસ્તુ છે. પુણ્યાયના યામ વિના સ`પત્તિ મળે નહિ. મળેલી સંપત્તિ કે તેની પાસે કે જેને પુણ્યાય જીવન્ત હાય. પુણ્યાય ગા તે પાપાય આવ્યા, એટલે વિપુલ સોંપત્તિને પશુ વહી જતાં વાર લાગે નહિ. એટલા માટે જ ઉપકારી મહાપુરૂષા ફરમાવે છે કે-જ્યારે સમ્પત્તિ વિધમાન હાય, ત્યારે તેના સંગ્રહમાં અને તે દ્વારા ભગાપ ભાગમાં રાચવાને બદલે થાય તેટલા સમ્પત્તિનેા સદ્વ્યય કરી લેવા !
સપત્તિશાલી જેમ પાપાય આવતાં દરિદ્ર, અકિચન બની જાય છે, તેમ દરદ્ર અને અકિચન એવા પણ માણસો તેમને પુછ્યાય થતાં વિપુલ સંપત્તિવાળા બની જાય છે. તેઓએ પણ વિચાર કરવા જોઇએ કે-અમે સ`પત્તિ પામ્યા એ વાસ્તવિક રીતિએ અમારી આવડત વગેરેના પ્રભાવ નથી, પરન્તુ પૂર્વકાળમાં અમે જે પુણ્ય આચર્યુ હશે, તે પુણ્ય ઉદયમાં આવ્યુ તેના આ પ્રતાપ છે. અને એથી, જ્યાં સુધી પુણ્યન યારી છે ત્યાં સુધીમાં અમારે પુણ્યથી મળેલી આ સંપત્તિને વધુમાં વધુ સર્વ્યય કરી લેવા જોઇએ.'
એ
સાંતનુ એના જોરદાર પાપેાયના પ્રતાપે સંપત્તિહીન તા બની ગયા, પણ ધીરે ધીરે એ એવી જા અવસ્થાને પામ્યાă:–ખાવુ શું ? પહેરવું શું ’-એની અનેપણુ એને મોટી ચિન્તા થઇ પડી. જેમ જેમ એ પ્રયત્ન કરતા ગયા, તેમ તેમ એ પાછા પડતા મયા અને તેની મુસીબતામાં વધારા થતા ગયા.
તેણે નવેસરથી વ્યાપાર કરવાના વિચાર કર્યાં, પણ વ્યાપાર શરૂ કરવા માટેય ધન જોઇએ અને અલ્પ પણ ધન તેની પાસે રહેવા પામ્યું. નહેાતુ, આથી તે ખૂબ જ વ્યગ્ર ચિત્તવાળા બની ગયા તેને લાગ્યું કે–હવે જો જીવવું જ હોય તેા ચોરીના જ આશ્રય લેવા પડશે. ચેરી કરવા સિવાય બીજે કાઇ એવા ઉપાય મને જણાતા નથી કે જે ઉપાયને આદરીને હુ' અમારા બન્નેનાં પેટ ભરાય અને અંગ ઢંકાય એટલું પણ ધન પ્રમા ણકપણે ઉપાઈ શકું !?
ધરની આવી રિસ્થતિ સ ંતનુની ધર્મ તી સુશ્રા વકા દેવીને પદ્મ મુઝવું! ર હતી આ