Atmanand Prakash Pustak 058 Ank 10

Author(s): Jain Atmanand Sabha Bhavnagar
Publisher: Jain Atmanand Sabha Bhavnagar

Page 9

ગુણાથીજ મોટાઇ મળે છે, ઐશ્વર્યથી નહી!
૧૫૯
નષ્ટ થઈ ગયો, તેથી જ એ ગુણ જ ગુમાવી બેસવા કાંઈ એ કાગડો મટી ગરૂડ થઈ જતો નથી. સાચા તત્પર થયો. અને અંતે મહા દુઃખને ભાગી થયો. જ્ઞાની હોય છે, અને એવી માનવંતી પદવી ખાતે એટ વિભવ એ સાચા ગણ વિના નકામો છે, એ લાયક દેવ છે તેઓ તેવી પદવીથી દૂર ભાગવા સ્પષ્ટ જોવામાં આવે છે.
પ્રયત્ન કરે છે. એમને એવી પદવીની જરાએ દરકાર
હેતી નથી. એમને તો લેકેપિકાર કરી આત્માને ગુત્તમાં ઘ િખ્રસન્ન થત:
વિકાસ સાધવાની લગની લાગેલી હોય છે. રાત प्रासादशिखरस्थाऽपि काका न गरुडायते ॥
દિવસ એમને તે સેવા કરવાનો જ વિચાર મનમાં પોતાની લાયકાત જોયા વિના જે ઊંચા આસન
રમ્યા કરે છે. પદવી કે મેટાઈ તો એમને મન ઉપર જઈ બેસે છે, તેથી તે કાંઈ ઊંચે થઈ જતો.
બાલચેષ્ટા જ જણાય છે. ઘણા સંત મહાત્મા નથી. ઉત્તમતા જે મેળવવી હોય તો તે માટે
તે વગર પદવીથી જ લેકેની જીભે ચઢી ગએલા ગુણોને જ સંગ્રહ કરવો જોઈએ. ફક્ત ઊંચી જગ્યાએ
હોય છે. પણ તે પદવી ધારણ કરવાથી જ જઈ બેસવાથી કાંઈ સાચો વૈભવ મળતું નથી.
વધુ સારી સેવા હું કરીશ એવી ખાતરી થાય તો જ ઊંચા રાજમહેલના ટોચ ઉપર કોઈ કાગડે ચઢી
પદવી ધારણ કરે છે. અને એની ઊંચી કક્ષાએ એને બેસે તેથી કાંઈ તે ગરૂડ પક્ષી બની જતો નથી.
પહોંચાડી વધુ સારી સેવા કરે છે. ત્યારે તુચ્છ કાગડે એ કુશબ્દ ઉચ્ચારના કામડે જ રહેવાને
વિચારના પદવી ધારકે કાગડાને ઉચિત એવા છે. એ કોઇ દિવસે ઊંચે ચઢી બેઠો એટલા માત્રથી
કુશબ્દો ઉચ્ચારતા રહે છે. પણ એમની એ કૃતિ ગરૂડ બની જાય એ અશકય છે. કેક માણસ
સૂર્ય સામે ધૂળ ઉડાડવા જેવી જ સિદ્ધ થાય છે. પિતાને પૂજ્ય પંડિત કે આચાર્ય ઉપાધ્યાયનું બિરૂદ ધારણ કરી બેસે તેથી કાંઈ તે એવી પદવીને લાયક
સાચી મોટાઈ તે સાચા આત્મગુણ વિકસા
વવામાં હોય છે. ઊંચે ચઢી બેસવામાં નહીં માટે જ બની જતો નથી. એ પદવી કે મોટાઈને વૈભવ તો
અમે કહીએ છીએ કે, પ્રસિદ્ધિ મેળવવા માટે, છાપામાં ગુણનિષ્પન્ન હોવું જોઈએ, પિકળ નહીં. પણ
ગુણગાન ગવડાવવા માટે કે પિતાનું મુખડું છપાવવા જગતમાં અનુભવ તદ્દન ઊલટો જ મળે છે. ઘણા પદવીધારકે એ પદવી માટે તદ્દન અપાત્ર જ હોય છે.
માટે, તેમજ મોટા ગણાતા લેના મોઢે ગુણગાન
કરાવવા માટે જે પ્રયત્ન થાય છે તે તદન અજ્ઞાનઅને ભોળી જનતા પાસે ભાન ખાટી જતા હોય
જન્ય ઘેલછા છે. બીજું કાંઈ નહીં. છે. પણ એવું અકારણે ગુણહીનને મળેલ વૈભવ છેડા જ સમયમાં ખૂલું પડી જાય છે. અને તેનું ત્રિકાલવંઘ ભગવંત ઈદ્રભૂતિ ગૌતમસ્વામી લબ્ધિસાચું સ્વરૂપ તેને જણાવા માંડે છે. ઉપરથી ઓના ભંડાર હતા, એ સહ કોઈ જાણે છે. એમણે ચઢાવેલ બાળ નિકળી જતાં અંદરના દોષો છતા કદી પણ એ લબ્ધિઓ બજારમાં મૂકી ન હતી. થાય છે. આવી સ્થિતિમાં પિતાને કૃત્રિમ રીતે કાર એમાં એને જીરવવાની શક્તિ હતી. એ મેળવેલ મોભો ટકાવી રાખવા ખૂબ ધમપછાડા કરે લબ્ધિઓના આવિષ્કારથી તો જગતને ખૂબ ગુણ છે. પણ એ એને પ્રયત્ન પાણી લેવી તેમાંથી ગાવા લગાડત. પણ એઓએ લબ્ધિઓને સોદો કોઈ માખણ કાઢવા જે થઈ પડે છે. આવી પરિસ્થિ દિવસ કર્યો ન હતો અને એવા આત્મસંયમ માટે જ તિમાં એ દરેકને ધમકાવવા પ્રયત્ન કરે છે. અને અમે આજે વગર સંકેચે એમના ગુણે મુક્ત કંઠે બધાઓને ધર્મહીન, નાસ્તિક, ભેળા કે મૃખ એવા ગાઈએ છીએ. એઓની લબ્ધિઓ માટે નહીં. લબ્ધિઓ બિરૂદ આપવા માંડે છે. મારાથી વધુ જ્ઞાની જગતમાં તે એમના ભવ્ય અને દિવ્ય આત્માને આવિષ્કાર હોઇ શકે જ નહીં એવા બુમબરાડા પાડે છે. તેથી હતો. તેઓ પંદરસે તાણેને અંગુષ્ટના સ્પર્શથી