________________
Shri Mahavir Jain Aradhana Kendra
www.kobatirth.org
શ્રી આત્માનંદ પ્રકાસ
૧૬૨
અવસરમાં સંપૂર્ણ ભયરહિત રહ્યા હતા. ગોવાળીઆએના પ્રસંગમાં પેાતાને શારીરિક પીડા થશે, તેથી શરીરને વેદનાઓ ભોગવવી પડશે એના વિચાર કરતા બેસી પોતાની આત્મવિચારણાને ફેરવી પોતાના શરીરના બચાવ તે કરી શકયા હાત. પણ તેમણે ભય કચારા ફગાવી દીધા હતા. ભયની અલ્પ જેવી છટા પણ એમનામાં રહેલી ન હતી. તે કેસરીસિંહની પેઠે નિર્ભય થઈ પેાતાની આત્મસાધનામાં સ્થિર થયેલા હતા. તેથીજ અંતિમ પરાકલગી તેમના આત્માના મુકુટમાં ચડી હતી. ચંડકૌશિક એક દૃષ્ટિવિષ સર્પ છે, મહાભયંકર છે, પ્રાણ હરણ કર્યા સિવાય એ રહેતા જ નથી. એવી ખબર લોકાએ પહેલાથી આપી હતી. પણ પ્રભુને વિષધરથી ડરવા માટે ભય હતો જયાં ? તેએ તેા એકાકી કરાજાની ફાજ સામે એકલે હાથે લડવા તૈયાર હતા. અને હસતે માટે દરેક ધા ઝીલવા
તૈયાર હતા. તેથીજ કર્મના બધા જ શસ્ત્રો ભૂટા પડી ગયા અને જગતમાં તેએ જગ-જેતા અને આમદર્શી નિષ્ક થઈ ગયા અને જગ પરમ પુરુષોત્તમ થયા. નિર્ભયતામાં આવી અખુટ શક્તિ સમાએલી હાય છે.
કાઈપણ કામ જોઇ આ કામ મારાથી કેમ થશે ? એ કામ ઉપાડવાનું મારું ગજુ શું ? એવા નિર્માણ વિચારો જે માણસ કરે છે. તેની પ્રકૃતિ રૂધાય છે. એક પહાડ ઉપર કાઈ ચઢવા વિચાર કરે અને પહાડની ઉંચાઈ જોઈ હી'મત હારી જાય તે માણસ પહાડની ટાંચ ઉપર શી રીતે જઈ શકે ? એ જો ભય છેાડી, થોડી હીંમત ધારી પગલા ભરવા માંડે તેા ઘેાડી પ્રગતિ તો જરૂર કરી શકે જ. પછી થાડા વિસામા લઈ ફરી આગળ વધવાના પ્રયત્ન કરે તા તેના આત્મવિશ્વાસ જરૂર વધે અને મનમાં વધુ
(2)
Acharya Shri Kailassagarsuri Gyanmandir
હીંમત જાગે અને તેને લીધે ઉપર ઉપર ચઢી જાય અને અ ંતિમ ટાંચે તે પહોંચી પરમ આનંદ સમાધાન મેળવી શકે. એની સામે યા આવી ઉભું રહે.
એકડે એક પણ જેને ન આવડે તે માણસ પાધર વિદ્વાનના પરિશ્રય તરફ અને એના અભ્યાસ તરફ જોઇ વિચાર કરે કે આટલા ગ્રંથાને અભ્યાસ હું શી રીતે કરી શકીશ ? એવા વિચાર કરી હીંમત હારી બેસી રહે તે એ ભણી પંડિત થઈ શકે ? એણે તે એવા વિચાર કરવા જોઇએ કે, એ પદવીધર પડિત પણ મારા જેવા જ અભણ હતા, અને એણે હીંમત ધારણ કરી, ભય મૂકી અખંડ જ્ઞાનની ઉપાસના કરી તેથીજ એ પડત થઈ શકયા છે. હું પણ જો પ્રયત્ન કરતા રહીશ તેા એના જેવા તે શું પણ કદાચિત્ એના કરતા પણ વધુ જ્ઞાની
બની શકીશ. મતલબ કે શંકા અને ભય વ્હે દૂર ફેકી દેવામાં આવી સતત પ્રયત્ન કરવામાં આવે તે જય મેળવવા માટે જીંદો પ્રયત્ન કરવાની જરૂર નથી. આપણા જોવામાં એવા ઘણા દાખલા આવે છે કે જે માણસા પેહેલા તદન દરિદ્રી હતા તેવાએ શ્રીમાનની પંક્તિમાં જઇ બેઠા છે. તેમજ બાલપણમાં જે તદ્દન મંદબુદ્ધિના જડ જેવા જણાતા હતા. તેવા શ્રમસાતત્યથી મેાટા પડતા બનેલા છે. એ બધી ઘટનામાં જો એવા વિચાર કરીએકે એતે એના નશીખમાં હતું એટલે બન્યું હશે. પણ પુરૂષા ટાળવાના એ ભાયકાંગલા વિચારે છે, નશીબ બનાવવાનું કામ તા આપણા પુરૂષાર્થ જ કરતા હોય છે. માટે આપણે ભયરહિતપણે પુરૂષા ફેરવવા જોઇ એ જેથી યશ કે જય તે આપણા જ છે. ઈત્યલમ્
For Private And Personal Use Only
