Jain Dharm Prakash 1980 Pustak 096 Ank 06

Author(s): Jain Dharm Prasarak Sabha
Publisher: Jain Dharm Prasarak Sabha

Page 5

શ્રી જૈન રામાયણ (ગયા અંકથી ચાલું )
-શ્રી વિષષ્ટિશલાકા પુરૂષ ચરિમાંથી અનુક્રમે પુરંદરે પણ પોતાની પૃથિવી નામની રાણીની કુક્ષીથી ઉત્પન્ન થયેલા દીતિધર નામના પુત્રને રાજય પીને ક્ષેમકર નામના મુનિ પાસે દીક્ષા લીધી. કીર્તિધર રાજા દ્રાણી સાથે ઇદ્રની જેમ સહદેવી નામની પત્નીની સાથે વિષયસુખ ભોગવવા લાગ્યો. એકદા તેને દીક્ષા લેવાની ઇચ્છા થઇ, એટલે મંત્રીઓએ તેને કહ્યું કે-જ્યાં સુધી પુત્ર ઉત્પન્ન થયે નથી ત્યાં સુધી તમારે વ્રત લેવું યોગ્ય નથી. જો તમે અપુત્રપણમાં વ્રત લેશે તે પૃથ્વી અનાથ થઇ થશેઃ માટે હે સ્વામી ! પુત્ર ઉત્પન્ન થાય ત્યાં સુધી રાહ જુઓ.” મંત્રીઓએ આ પ્રમાણે કહેવાથી કર્તિધર રાજ દીક્ષા ન લેતાં ગૃહવામાં છે. કેટલાક કાળ ગયા પછી તેને સહેલી રાણીથી સુશલ નામે પુત્ર છે. તેને જન્મ થતાં જ “આ બાળપુત્ર જન્મેલે જણ મારા પતિ દીક્ષા લઈ લેશે' એવું ધારી દેવી મે તેને ગોપવી દીધો. તે બાલક ગુમ છતાં રાજના જાણવામાં આવી ગયો, કેમકે ઉદય પામેલા સૂર્યને ગેપવાને કે શું અર્થ છે ?” પછી સ્વાર્થ કુશળ એવા કીર્તિધર રાએ કાશલકુમારને રાજ્ય ઉપર બેસાડીને વિજયન મુનિની પાસે દીક્ષા લીધી. તીવ્ર તપસ્યા કરતા અને અનેક પરીમહાને સહન કરતા તે રાજર્ષિ ગુરુની આજ્ઞા પામીને એકાદી વિહાર કરવા લાગ્યા. એક વખતે કિર્તિધર મુનિ માપવાસી દેવાથી પારણાની ઇચ્છાએ સાકેતનગરમાં આવ્યા. ત્યાં માત્ર વખતે ભિક્ષા માટે ભમવા લાગ્યા. રાજમહેલ ઉપર રહેલી સદ્ધદેવીએ તેમને જોયા, એટલે તેણે વિચાર્યું કે- પૂર્વે આ પતિ દીક્ષિત થયા તેથી હું પતિરહિત તો થઈ છું, હવે મારો પુત્ર સુશલ જે એમને જોઇને દીક્ષા લેશે તો હું પુત્રીની થઇશ અને આ પૃથ્વી ધણીવારની થઇ જશે. માટે આ રાજ્યની કુશળતા રહેવા સારુ આ મુનિ મારા પતિ છે, બનધારી છે અને નિ પરાધી છે. તે છતાં પણ તેને નગરમાંથી કાઢી મૂકાવવા જોઈએ. આ વિચાર કરીને સહેવીએ બીજા વેશધારીઓની પાસે તેને નગરની બહાર કાઢી મૂકાવ્યા. જેમનું મન લેજથી પરાભવ પામ્યું છે તેને ચિરકાળ વિવેક રહેતા જ નથી. તે ત્રધારી સ્વામીને નાની બહાર કાઢી મૂકેલા જાણી સુકોશલની ધાત્રી માતા છૂટે મુખે રોવા લાગી. રાજા સુકેશલે તેને પૂછયું કે–તું કેમ એ છે ?” ત્યારે તેણે શેકયુકત ગદ્દગદ્દ રે કહ્યું—“હે વત્સ ! જ્યારે તમે બાળક હતા ત્યારે તમારા પિતાએ તેમને રાજ્ય ઉપર બેસારીને દીક્ષા લીધી હતી. તેઓ હમણા ભિક્ષાને માટે આપણા નગરમાં આવ્યા હતા. તેમનું દર્શન થતાં જ