________________
बर्द्ध
चरित्रम्।
सार १०॥
124 यदात्थ तद्वरं हितकृत्सत्यं च । परं मद्गृहचिन्तको मद्भर्तृस्वामी भूत्वा नार्हस्येतादृशं वचो
वक्तुम् । यावत् खलु सूर्योदयस्तावच्चन्द्रप्रभायाः प्रकाशं को नाम समीहेत । श्रुत्वैवं स विहस्याहला त्वदर्थमेव खलु तव स्वामी मारणाय गहनसङ्कटे प्रेषितो मया । ततः स किं जीवन्नेव समायि
ष्यते, किं समुद्रपतितो जीवो जीवन् समायते ? । अथ जातु प्रतिज्ञां समुज्झित्य समायेत जीवन्नेव, तदाहं घातयिष्यामि केनापि व्याजेन तम् । अहो धिगेतादृशं कामिनरं यो गोप्यमपि निजाभिप्रायं वदत्येव । तथाहिall कुवियस्स पाउरस्स य, वसणासत्तस्स आयरत्तस्स । मत्तस्स मरंतस्स य, सम्भावा पायडा हुँति ॥ १॥
अयि चन्द्रमुखि ! यद्दिने भोजनार्थं त्वद्गृहे समायातस्तद्दिनात्त्वदीयं मनोहारिरूपयौवनलवणिमादि दृष्दैव कामाग्निपीडितोऽभवम् । सुन्दरि ! मदीयगात्रं दन्दह्यते, शरीरावयवाः सव्यथा
बोभूयन्ते, श्वास उष्णो निस्सरति, जिह्वा शुष्यति, कण्ठः शुष्कति । अहं च निरुत्साही जातः, |मह्यं नानाविधाः क्रीडा अपि न रोचन्ते । अखिलं वसनभषणादिकं सारभतमसा प्रतिभाति ।
वन्दिजनैस्सार्धं कीदृशमपि गोष्ट्यादिकं न रोचते । मन्दबुद्धिश्चाहं जातः । यावदेकं किमपि वस्तु
॥४०॥
Sain
International
For Personal & Private Use Only
www.jainelibrary.org
