________________
उपदेश
सप्ततिका.
॥६१॥
वन्यन्ते सुग्घदयादिमध्वाज्यादीनि सादरम् । रसर्धिसातसं सगौरवैः सतरां श्रितः ॥ किमर्थ व्यर्थमात्मीयवपुःशैदिवानिशम् । श्रात्मासौ क्रियते सुखी विहारोत्यश्रमैनुशम् ॥ स्थानस्थस्यैव मे श्रेय इत्यवेत्य निजे हृदि । श्रार्यमाः सदैवास्थात्तत्रैव प्रतिबन्धनाक् ॥१०॥ अनालोच्यापि पर्यन्ते तत्प्रमादविचेष्टितम् । विपद्य व्यन्तरो जज्ञे पुरीनिर्धमनाध्वनि ॥११॥ यक्षमूरधिष्ठाता ही प्रमादोदयो महान् । ताहम् युगप्रधानोऽपि येनेत्वं हि विमम्व्यते ॥१॥ विनयज्ञानतो ज्ञात्वा प्राग्नवोदन्तमात्मनः । पश्चात्तापपरः सूरिनिनिन्द स्वीयचेष्टितम् ॥ १३ ॥ हा मया गृहमुत्सृज्य प्रपद्यापि जिनप्रतम् । रसकालौट्यमाचर्य प्रमादवशवर्तिना ॥ १४॥ नारायः सधिया धर्मोऽशर्मोदयविनेदकः । इद्दा कथं चविष्यामि साम्प्रतं गतिं गतः॥ १५॥ चिन्तयित्वेति चतोऽन्तर्यको वक्षोऽतितामयन् । यक्षविम्वास्यतो दीर्घा निष्कास्य रसनां स्थितः ॥१६॥ बहित्तिा यतीनां स दर्शयत्यनुवासरम् । तं तादृशमवेदयेतं मादुर्विस्मितमानसाः॥१७॥ योऽत्रास्ते राक्षसो वान्यो यो वा व्यन्तरः सुरः । स ब्रवीतु किमेवं स्वामुखावयसि (ति) खोखिकाम् ॥१८॥ ततः स प्राह खार्त श्रार्यमबरई गुरुःजवतामीदशावस्थामाप्तोऽस्मि किमह क्रिये ॥ १५ ॥ प्रमत्ततामहादोषावसकारसलालसः । गौरवत्रिकायारामोऽहं पुर्दशामिमाम् ॥२०॥ १त्सास्वमात्मनः पाठान्तरम् ।
122
1.६१॥
