________________
नरवाहनकार्यार्थं विमुञ्चन्नस्मि जीवितम् । तत्सत्येनैष तुष्टात्माऽवदधाजन् परं वृषु ॥ १० ॥ ततस्तं प्रत्यवग्वाग्मी नरवाइनदेहजम् । पसं विनैव तद्रूप्यस्वर्णकोटीं प्रपूरय ॥ १५ ॥ तथैव प्रतिपचैष वर्णयैस्तरुणोश्चयम् । आससाद निजं स्थानमस्थानमसमापदाम् ॥ १० ॥ श्रीविक्रमोऽप्युअयिनीमेत्याद्भूतिजाजनम् । अहो पराशासंपूर्तिसाहस नरवाहने ॥ २१ ॥ ततोऽपि विक्रमादित्यः सात्त्विकः परिकीर्त्तितः । येन स्वदेददानेन तोषितो रजनीचरः ॥ २२ ॥ त्यैवं नरबर्मराजचरितं सर्वोत्तमं मार्गण श्रेणी वाञ्छितपूरणे तदनु च श्रीविक्रमोर्वीशितुः । दुःस्थाशापरिपूरणे सुकृतिनः सकीनवन्तः सदा धर्म चापि यशः शशाङ्कविशदं सद्यो खजध्वं बुधाः ॥ २३ ॥ ॥ इति परमनोरथपूरणोपरि नरवाइनदृष्टान्तः ॥
श्रथ पूर्वोक्तधर्मस्याराधका एव सिद्धिसौख्यसाधकाः स्युर्नापरे इत्येतदुपर्युपदेशकाब्यमाह -
डुरन्त मिष्ठत्तमधयारे, परिष्फुरंतंमि सुटु निवारे ।
न सुद्धमग्गा चलंत जे य, सलादषिका तिजयंमि ते य ॥ १० ॥
व्याख्या - दुःखेनान्तो यस्य तद्दुरन्तं तच तन्मिथ्यात्वमेव महान्धकारं तस्मिन् परिस्फुरति विस्तृते सति । किं १ सुपुनिवारे- सुतरामतिशयेन दुर्वारे वारयितुमशक्ये । ये शुरुमार्गान्न चलन्ति, ते च खाघनीया खिजगत्यपि ।
92
