________________
अर्जताः पुंलिंगा: ।
४३
:
१७१ | केरेङः । ४ । ३ । ६५ । एतात्परस्य केरनचः स्वं भवति । इति सोः खं । द्विबहोः पूर्ववत् । हे मुने । हे मुनी । हे मुनयः । अभि पूर्ववत् । मुनीं । मुनी । शसि दीत्वनत्वे -मुनीन् । टायां-टो नाऽस्त्रियामिति नाभावः । मुनिना । इलादावविशेषः । सुनिभ्यां । मुनिभिः | डेङसिङस्सु प्रस्यैवत्यधिकृत्य
१७२ । सोर्डिति । ५ । २ । ११८ । स्वन्तस्य गोरेव भवति कादौ सुपि परतः । किं नाम सु । "स्वौ स्त्र्याख्यौ मुः " "डिति प्रश्चेति च प्रस्तुत्य --
१७३ | स्वसखिपति । १ । २ । ११० । खोर्यः प्रस सुसंज्ञो भवति सखिपतिशब्दों वर्जयित्वा । इते सुसंज्ञा । मुनये । मुनिभ्यां । मुनिभ्यः | "पदेत्येङः" इत्यधिकृत्य१७४ । स्ङस्योः । ४ | ३ | १११ । एङः परयोः इम् ङसीत्येतयोरति परतः परः पूर्वो भवति द्वयोरेकः । मुनेः । मुनिभ्यां । मुनिभ्यः । मुनेः । मुन्योः । मुनीनां । न्याम्मोढेरामित्यनुवर्तमाने१७५ । सोखेँ । ५ । २ । १२५ स्वन्तात् गोः परस्य विययमादेशो भवति । हकाराष्ट्रिखार्थः । अस्येति स्वमिति चानुवर्तमाने
१। 'सोर्डिं' इति पाठी मद्रासीयसूत्रपाठे शब्दार्णवचंद्रिकार्या चवर्त्तते ।
२ । अस्य स्थाने "स्वसखि । १ २ । २६ । पतिः से । १ । २ । ९७" इति सूत्रद्वयं ।
३ । अस्य स्थाने "ङसिङसोः । ४ । ३ । ९७ इति सूत्र । ४ । अस्य स्थाने "औदन सः | ५ | २ | ११२ | इति सूत्रं ।
