________________
युष्मदस्मदावलिंगी।
३४७ । भ्यसोऽपोऽभ्यम्। ५ । १।२८। युष्मदस्मद्रयों परस्य अपो भ्यसः अभ्यं इत्ययमादेशो भवति । दुखं पररूपं च । युष्मभ्यम् । अस्मभ्यम् । सौ-त्वमौ भवतः ।
३४८ । भ्यसोऽत् ।। २६ । युष्मदस्मद्धां परस्य काया: बहोः भ्यसः एसपनायव च बात् इत्यादिको भवति । दखपररूपे | त्वत् । मत् । भ्यामि-युवाभ्याम् । आवाभ्याम् । भ्यसोत् । युष्मत् । अस्मद् । असि
३४६ । तवममौ शासि ।।१। १७१ । युष्मदस्मदोर्मावधस्तदन्तस्य च गोस्तवममादशौ भवतः असि सुपि परतः।
३५० । युष्मदस्मदोः सोऽश् । ५ । १। २५ । युष्मदस्मद्भ्यां परस्य सः अशिस्ययमादेशो भवति । शकारः शिवकार्यार्थः । दुखं पररूपं । तब मम । ओसि-युवायौ भवतः । यः इति दकारस्य यकारादेशो भवति । युवयोः । भाचयोः । आमि ...
३५१। साम भाकम् ।५।१।३०। युष्मदस्मयां परस्य साम प्राकमावेशो भवति । आगामिनं सुटं भूतमिवोपादाय साम इति निर्देशः क्रियते, तत् किं प्रयोजनं ! आकमि कृते पुनः सुण्माभूत् । अकमि पररूपमित्याकम्वचनं । युष्माकम् । असाकम् । डौ-त्वमौ । य इति आदेशश्च । त्ययि, मयि । ओसि ११ अस्य स्थाने-म्यसाऽम्यम् ! ५।१ । २६ । इति । २। मस्य स्थाने-अतू कायाः १५।११२७ । इति।
