________________
સાતમું :
: ૬૭ :
શ્રદ્ધા અને શકિત गजेन्द्रगल्लस्थलदानलालसं,
शुनीमुखे नालिकुलं निलीयते ॥" “હે રાજા! જિનેન્દ્રરૂપી ચન્દ્રને નમસ્કાર કરવાને તલપી રહેલું મારું શિર હું અન્ય કેઈની સામે ઝુકાવતે નથી. મદેન્મત્ત હાથીના ગંડસ્થલમાંથી ઝરતે મદ પીવાને ઉત્સુક ભમરાઓને સમૂહ શું કદી પણ કુતરાઓના મુખમાંથી નીકળતી લાળ પર લીન થાય છે ખરો?”
બસ આ જવાબે અવધિ કરી. રાજાને ક્રોધ અનેકગણે વધી ગયે. એવામાં પુરદ્વારની સમીપ એક વૃદ્ધ સ્ત્રી સામી મળી કે જે એક બાલિકાના હાથનું અવલંબન લઈને વાંકીવાંકી ચાલી રહી હતી અને ડોકું ધુણાવી રહી હતી. તે જોઈને રાજાએ પંડિતેને પૂછયું કે-આ ડોસીના હાથપગ કેમ ધ્રુજે છે અને તે પિતાનું શિર શા માટે ધૂણાવે છે?
ત્યારે એક પંડિતે કહ્યું " जरायष्टिप्रहारेण, कुब्जीभूता हि वामना ।
गततारुण्यमाणिक्यं, निरीक्षते पदे पदे ॥".
જરા અવસ્થારૂપી લાકડીના પ્રહારથી વાંકી વળી ગયેલી આ વામન સ્ત્રી ડગલે ડગલે એ શોધી રહી છે કે મારું તારુણ્યરૂપી માણેક ક્યાં ગયું?”
પછી રાજાએ ધનપાલને કહ્યું કે-વક્રમતિ ધનપાલ! તારે આ બાબતમાં શું કહેવાનું છે?” ત્યારે ધનપાલે કહ્યું કે
