________________
કર
જૈનધર્મ વિકાસ
પ્રેમથી કશું અસાધ્ય નથી એ આદર્શ ખરો પણ એને અહીં વ્યવહારમાં કઈ રશમે ઉતારવા ?” પંડિત તસુએ સિદ્ધાંત યાદ કર્યો. - “માતા, પત્ની, મિત્ર, ધર્માત્મા પ્રેમનું દબાણ લાવી શકે, પરંતુ પહેલું એ તે જુઓ કે એ માટે આપણે પોતે કેટલો ભેગ આપવા તૈયાર છીએ. ખબર છે ને કે પ્રેમને રાહ સ્વાર્પણનો છે.”
આપણે કાંઈ માતા, પત્ની, રૂષિરાજ નથીને કપીલ !” મિત્ર તો છીએ ને !”
હા ! એ ખરૂં. બોલે હું તૈયાર છું. આ સડાની સાફસુફીના કર્તવ્યમાં મારી મિત્રતા કામે લગાડવાને.” વસુએ નામ નેંધાવ્યું.
તો તારા મિત્રને ચેતવી દે કે દસ્તીને ખપ હોય તે ઘતમદિરાનો સદંતર ત્યાગ કરે. અથવા મારી ભાઈબંધીની આશા છોડી દેજો.” નેમ વ્યવહારૂ રસ્તો સુચવી દીધો.
આવો કડક મિજાજ રાખતાં ઊલટા એકલા પડીએ.” યુગતે આ રસ્તે સંકડાશ અનુભવી. એ વ્યસની ન્હોતો પણ એના ઘણા મિત્રો એ ફદે ફસેલા હતા.
“એ જ કટી છે-જીવનનો પ્રશ્ન છે. “સોબત તેવી અસરને અર્થ એ જ કે સાચા મિત્રોની પરસ્પર અસર અનિવાર્ય છે. સામેના મિત્ર ઉપર તમે ના પાડી શકે તે સ્વાભાવિક જ એની છાપ તમારા ઉપર પડે. વળી તમે નિર્બળ હો તો છેવટ મેં ફાડીને મદ્યપાન કરાવવામાં એ કદીક તે ફાવે જ.” કપીલે લાલબત્તી ધરી.
• “વાત તો સાચી પણ નમભાઈ! મિત્ર પ્રત્યે અન્ય કોઈ ફરજ નહિ?” યુગાંતે ગળકાં ખાતાં તેમની સહાય માગી.
યુગાંત ! આ બ્રમણું છે તારી. આવી ભ્રમણામાં જ સૌ ખુવાર થઈએ છીએ. મિત્ર હદયથી ચાહતા હોય તો મિત્ર તરફથી સુચવાયેલા સ્પષ્ટ હિતને કાં અવગણે? મિત્રને મિત્ર કરતાં ફંદના મુલ્ય વધુ હોય તે એ મૈત્રીભાર ઉઠાવી શીર્દ નિત્ય ડાઘના ભયમાં વસવું ઘટે?” નેમે યુગાંતની આશા ફેક કરી.
દાદા-દાદાજી-કેમ દાદા” વાર્તા કરતાં કરતાં નિર્ણત સ્થળે આવી લાગતાં સૌએ શસ્ત્રાલયના બદ્રા પહેરગીર સામે ટહુકાર કર્યો.
“કેશુ? નેમ, વસુ, યુગાંત, કપીલ ! આજ સાથે કાંઈ !” બુદ્દાએ સૌ સામે વાત્સલ્યભરી આંખ ફેરવી. - “ક્કીધું આજે જરા શસ્ત્રાલય જેઈ આવીએ દાદા.” કપિલે સૌ વતી જવાબ વાળે. : “સારું બાપા ! સાથે આવું.” દાદાના બચ્ચાં સામે ઉચ્ચરાયેલા બાપા” શબ્દમાં અનંતવાત્સલ્યતા ઉભરાતી હતી.
યુવાનોએ કૃષ્ણને વિશાળ શસ્ત્રભંડાર નીરખવા માંડે. વિધવિધ વજને
