________________
દિવ્ય દીપ જવું. ‘કર્યું' એ ભુલાઈ જવું જોઈએ. એ જ અને એના મોઢા ઉપર આનંદ જે થઈ ગયું એને ગર્વ શું કરવાને ? મેં આવ્યો. તમારું પુણ્ય તમને મળી ગયું. આટલું કર્યું પણ મને આટલી જગ્યા પણ ન
બે મહિના પછી એ તમને મળે અને આપી, આટલી મહત્તા પણ ન આપી ! કર્તામાં
કદાચ તમને ન બેલા. તમે શું કહે ? ‘તું મનદુઃખ થવાનો સંભવ છે.
કે નિર્ગુણી માણસ છે. તને ખવડાવ્યું તે પણ જ્યાં કર્તાપણું નીકળી ગયું પછી થાય
પણ તું ભૂલી ગયો! મારે ત્યાં ખાઈને ગયો કે તું કઈ વસ્તુ બનાવતો નથી, પણ બની એટલું પણ યાદ નથી ! સામે મળે તે તુ જાય છે. હું તે માત્ર સાક્ષી છું.
બેલાવે પણ નહિ!” આ કેવી બળતરા અને દરેક કામમાં સાક્ષી બને એ કે અલિપ્ત ઉપાધિ કવપણામાં છે! ૨હે !
એક ટંક જમાડ્યું તેના આભારની અપેક્ષા - હું તમને ઉપદેશ દઉં અને તમારું કામ બે મહિના પછી પણ રાખતા હોય છે. થઈ જાય. કામ થયા પછી જો મારા મનમાં
આજ જમાડ્યાને આનંદ બે મહિના પછી. કતૃત્વને જ ભાવ પડયે હોય તે મને રેજ
:ખ ઊભુ કરે ! બળતરા થાય કે મેં કરાવ્યું, મારા ઉપદેશથી, મારાથી થયું છતાં આ કેવા નગુણી શ્રાવકો
આ એક બનેલી વાત છે. એક ભાઈ કે મારું નામ પણ આ બેડ ઉપર લખતા નથી? બહારગામથી આવ્યા, ધર્મશાળામાં ઊતર્યા.
ગામના સુખી માણસ સાથે ઓળખાણ થઈ, કર્તુત્વપણું આવ્યું એટલે આત્મા ભારથી
એણે પિતાને ઘરે જમવા બોલાવ્યા. બે દિવસ નીચે ગયે.
સુધી આગતાસ્વાગતા કરી. પણ હું એમ વિચારું કે હું તે સાક્ષી છું. ઉપદેશ દેતે હતું અને એમનું કામ થઈ
એ વાતને દસ-પંદર વર્ષ વીતી ગયાં. ગયું. લોકોના હાથે સારાં કામ થવાનાં હતાં, એક દિવસ બન્ને જણા આ ઉપાશ્રયમાં ભેગા દાન દેવાનું હતું ત્યાં લોકોના હૃદયમાં શુભ થઈ ગયા. ઓળખણ ન પડી એટલે એકબીજાને વિચારે જગ્યા અને સારું કામ થઈ ગયું. બોલાવ્યા નહિ.
જ. કેટલી હળવાશથી નીકળી જવાય છે. જેવા પેલા બહારગામથી આવેલા ભાઈ નથી કેઈ બળતરા, કે નથી કોઇ ઉપાધિ. ઊઠયા એટલે બીજા ભાઈ બોલી ઊઠયા જોયું આત્માનું નીચે ઉતરવાપણું નહીં. મેં આટલું આ દુનિયા કેવી નિર્ગુણી છે ?” કામ કર્યું તે મારે માટે શું ?” એ ઝઘડો જ મને થયું કે આટલે બધે વૈરાગ્ય એકા નહીં.
એક કયાંથી આવ્યા ? પૂછ્યું તે ભાઈએ કહ્યું: મનમાં ઉલ્લાસની ભરતી આવે, હાથથી પેલા ભાઈને ઓળખે? બે બે દિવસ સુધી મમતા છૂટી જાય. બસ, આનંદ આવી ગયે. મેં એને જમાડે પણ એણે સભ્યતા ખાતર દીધું અને મન પ્રસન્ન થઈ ગયું. ભારમુકત “કેમ છો?” એટલું પણ ન કહ્યું. મારું મન બન્યાને જ આનન્દ.
ખાટું ખાટું થઈ ગયું. કઈ ભૂખે આવ્યું, તમે એને જમાડે. બન્ને ભાઈ ગયા, ત્યાં મારા મનમાં વિચાર
