________________
જૈન અનાથઆશ્રમની જરૂર.
પ
હેમાંહુ વાવવામાં આવતા કુસંપ ક્લેશનાં બીને કૅટલા પ્રમાણમાં વધીગમાં છે તેને ખ્યાલ કરવા જોઇએ. ચડવાની લાલસા આપણે રાખીયે છીએ, ચડવાના અંતઃકરણ પૂર્વક ઇરાદો રાખીયે છીએ પરંતુ તેમ ન થતાં ઉલટા તેને ખલે એ ચાર ડગલાં પાછળ પડવાના વખત આવે છે એટલે આપણે કાઇ પણ રીતે આગળ વધી શકતા નથી પરંતુ જે કાષ્ઠ મેળળ્યુ છે, સંગૃહિત કર્યું છે તે સર્વસ્વ ગુમાવી નાંખવા જેવુ' કરીયે છીએ એમ થવુ તે કેટલું ચર્મ ભરેલુ છે ? તે કેટલું' નીચુ માં ઘાલવા જેવુ કાર્ય ગણાય ! જે જૈન કૅમ સાથી એક અને માન્ય ગણાય તે દિવસે દિવસે ઉચ્ચ સ્થિતિમાં મૂકાવાને બદલે અધતિને ક્રમ આ શ્રય કરે ? એ વિચારણીય છે. આપણે દરેકે સ્વાશ્રય, આત્મશ્રદ્ધા, અથવા આત્મ પરીક્ષા કરવાની સંપૂર્ણ અત્યં છે. ટુંકમાં તેના વિના આપણા વિજય કયારે પણ માનવાની જરૂર નથી. ઇયલમ્---
जैन अनाथआश्रमनी जरुर.
આ તરફ કોઇ લક્ષ્ય ઢેરો? વીર !!
વીર !
વી!!!
( લેખક. અનુભવી )
બધુએ ! કહેતાં જીભ ચાકી જાય છે, કલમ વીરમી જાય છે, હ્રદયમાં ધાસ્કા પડે છે કે હવે આપણી પ્રેમના અનાથે-નિરાશ્રીત–નિરાધારાની શી દશા ! અધમ ! ! ! અધમ ! ! ! અરેરે ! આથી તે ીજું શું અધમ હેઇ કે ? કેષ્ઠ જગડુશા નહીં પાકે ? શેઠ”મનસુખલા જેવા દાનવીર હતા તે પશુ ચાલ્યા ગયા !!! સેાસ ! અક્સાસ! અસાસ ! શું અનાથેાની વ્હારે કાઇ નહીં ચઢે ? સૌ સ્વાર્થનું સગું પશુ નિરાધારનુ કાઇ સગું નહી થાય ? ખધુમ્મા ! રાઈને સ્વાભાવિક રીતે આથી ખ્યાલ થા હશે કે આવાં આવા દુઃખદ વાયા થાને માટે ઉચ્ચારવાં પડે છે, આવા હૃદયના ઊંડા નિઃશ્વાસ કેમ નોંખવા પડે છે તે હુ તે સર્વે જૈન પ્રજા સમક્ષ કહેવાને રા લઉં છું કે બધુએ ! આપણા નિરાધાર જૈનાની સ્થિતિ ભાં તેના જાત અનુભવ થતાં બહુ લાગી આવે છે. શું જૈન કામ ધારે તે આ કામ મુશ્કેલ જેવુ' છે ? કદિ નહિં, આપણા ગામડાઓમાં તેમજ કેટલાક શહેરમાં પશુ કેટલાંક કુટુંમ હાલમાં કંગાલ પ્રાયઃ થઇ ગય છે, કે જેની સ્થિર્થાત શ્વેતાં પારાવાર દુઃખ ઉત્પન્ન થાય છે. આંખમાંથી અશ્રુધારા વહે એવી ખરેખર તેમની સ્થિતિ થઇ ગઈ છે, તેમને આશ્રય આપવાને માટે એક આશ્રય સ્થળ ખાલવાની અત્યારે ખાસ જરૂર છે. શુ' મનુષ્યયા કાયદે નહીં કરે ? તે ધ્યાને પાત્ર નહી ગણુાય ? મને કહેતાં ગામ આવે છે, લખતાં લેખોની અટકે છે, હાધ પુજે છે છતાં વખત લખવાની જરૂર પડે છે તેથી લખવું પડે છે કે એવા પણ જૈન ગૃહસ્થે હાલમાં છે કે જેએએ થાડા સમય ઉપર ખાનદાની ભાગવી હેાય તેવા પણ ઘરમાં પુત્રે કાઢવા, ત્રણ ચારના પગારે રહેવા ખુશી બતાવે છે. હું આજથી; તે મારા સાત વર્ષ દરમીયાન સુધીના જાત અનુભવથી બેઊં છું. તા કેટલાક નિરાધાર બાળક કે જેને કાઇ વારસ પણ ભાગ્યે થઇ શકે એવા રખડતા પૂરે છે કેટલીક વિધવા ખાઈ કે જેમને પેટ પેષણને માટે શુક્રાંકા મારતી તેમજ ધા જુવાન પુરૂષા કે જેઓ નોકરીને માટે પણ કા મારતા નજરે પડે છે. આ સત્ય છે, અને ખરી ખીના છે, માટે શ્રીમ
