________________
Shri Mahavir Jain Aradhana Kendra
www.kobatirth.org
Acharya Shri Kailassagarsuri Gyanmandir
૧૮]
શ્રી આત્માનંદ પ્રકાશ વર્ષઃ ૩ અંક ૪, ૧૬ ફેબ્રુઆરી ૨૦૦૩ દઈશ તે રાત્રી પસાર થવાની સાથોસાથ મારી | હતા. બીજા સાધુ બે મહિનાના, ત્રીજા સાધુ ત્રણ વેદના ઓછી થવા લાગી. પ્રાત:કાળે તો સાવ | મહિનાના અને ચોથા સાધુ ચાર મહિનાના નિરોગી બની ગયો. દીક્ષા અંગીકાર કરીને | ઉપવાસ કરતા હતા. આવા ઉપવાસી સાધુઓ નીકળેલા મારા જેવા અનાથને ભગવાન મહાવીર | મુનિ કૂરગડુની મશ્કરી કરતા, તે દુર્વર્તનને ભૂલીને જેવા સાચા નાથ મળ્યા!''
મુનિ કૂરગડુએ એમની સાધુસેવા ચાલુ રાખી. અનાથી મુનિના ઉપદેશથી પ્રભાવિત થઈને તેઓ અન્ય સાધુઓની તપશ્ચર્યાનો દંષ પણ રાજા શ્રેણિક પ્રભુ મહાવીરનું શરણ સ્વીકારવા | કરતા નહીં, બલકે એમની તપશ્ચર્યાની અહર્નિશ ચાલ્યા અને અનાથી મુનિ પોતાના માર્ગ ભણી અનુમોદના કરતા હતા. પોતાની મર્યાદાથી વાકેફ આગળ વધ્યા.
હોવાને લીધે તપસ્વી સાધુઓની ખડે પગે અનાથી મુનિનું ચરિત્ર દર્શાવે છે કે સંસારનાં વૈયાવચ્ચ કરતા હતા. મુનિઓએ કરેલી નિંદાને દુખ:દર્દ ભોગવતો માનવી ભલે અનેક સ્નેહીઓ | આત્મનિંદા અને આત્મવિશ્લેષણમાં પરિવર્તિત અને સમૃદ્ધિ ધરાવતો હોય છતાં વાસ્તવમાં તે કરી દેતા હતા. આમ એમના હૃદયમાં સતત અનાથ છે. પોતાની અનાથ સ્થિતિને ટાળનાર | સમાવૃત્તિનું ઝરણું વહેતું હતું. અને સૂતેલા આત્માને જગાડનાર ગુરુ મળતાં | એક વાર સંવત્સરી મહાપર્વના દિવસે વ્યક્તિ સાચી સનાથ બને છે. શાસ્ત્રો કહે છે કે! પોતાની તીવ્ર સુધાને સંતોષવા માટે મુનિરાજ આત્મસંધાનની અંતિમ સીમાએ પહોંચી અનાથ | ગોચરી વહોરીને લાવ્યા. બધા સાધુઓને બતાવીને મુનિ સદાય સનાથ દશારૂપ સિદ્ધિપદને વર્યા. વિનયથી કહ્યું કે, “આ ગોચરીમાંથી આપને કંઈ શ્રી કૂરગડુ મુનિ
વાપરવાની અભિલાષા હોય તો વાપરો.' આ
શબ્દો કાને પડતાં જ અન્ય સાધુઓ એમના પર ક્ષમા ધર્મનું સ્મરણ થતાં જ કૂરગડ મુનિનું
ક્રોધે ભરાયા.... “પર્વના આવા દિવસે તમે ભોજન નામ તરત જ સ્મરણપટ પર આવશે. કૂર એટલે
કરો છો તે બાબત તો તિરસ્કારપાત્ર અને ભાત અને ગફૂઆ એટલે એક જાતનું પાત્ર.
શરમજનક છે. કિન્તુ બીજાને આ રીતે વાપરવાનું મુનિશ્રી કૂરગડુ સવારે પાત્ર ભરીને ભાત લાવીને
કહો છો તે તો અતિ ધિક્કાર પાત્ર અને વાપરે, ત્યારે જ એમને થોડીઘણી સ્વસ્થતા આવતી હતી. રોજ પાત્ર ભરીને ભાત વાપરતા હોવાથી
આઘાતજનક ગણાય.” બીજા સાધુઓ એમની મજાક કરતા હતા. કૂરગડુ
ગુસ્સે થયેલા મુનિઓએ એમના પાત્રમાં મુનિથી ભૂખ્યા રહેવાય નહીં. રોજ થોડો આહાર |
મોંમાંથી બળખા કાઢીને નાખ્યા આમ છતાં કૂરગડુ તો જોઈએ જ, તેથી થાય શું? કેટલાક તપસ્વી | મુનિને સહેજે ગુસ્સો થયો નહીં, બલકે ક્ષોભ થયો સાધુમહારાજો દૂરગડ મુનિના આ આહારને કે સાધુઓની વૈયાવચ્ચ કરવાને બદલે તેમની જોઈને એને “નિત્ય ખાઉ' કહેતા.
વિનંતી ક્રોધનું કારણ બની. તેઓ મનોમન તેમાં પણ એમના જ ગચ્છમાં બીજા ચાર |
વિચારવા લાગ્યા, સાધુઓ તો મહાતપસ્વી હતા. એક સાધુ
“અહો! મારો કેવો પ્રમાદ! સાધુને તો એક માસક્ષમણ (એક મહિનાના સાત ઉપવાસ) કરતા | પળનો પ્રસાદ ન હોય ત્યારે હું તો એક નાનું
For Private And Personal Use Only
